De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten uit mei
Ik vond het meteen een mooie uitspraak. Helder geformuleerd, krachtig onderbouwd, spannend over het voetlicht gebracht. Je hoort wel meer sterke vonnissen, maar die worden vaak bedorven omdat de rechter ’t niet melodieus voorleest. De mevrouw die dinsdag dienst deed voor de Amsterdamse rechtbank, en die Q. Falger bleek te heten (waar zou zo’n Q dan voor staan?) deed af en toe alsof ze de draad kwijt was, ze sprak ook een beetje gesyncopeerd, maar alles kwam op muzikale pootjes terecht.
Haar boodschap was eenvoudig: ‘Omgaan met agressieve personen, met ander ongewenst gedrag, en zelfs angstaanjagend gedrag, hoort bij het functioneren van politieambtenaren’.
Ik was bij de Mooiste Benen van Nederland-verkiezing, waarover zometeen meer, toen mijn oog op de dj ter plaatse viel, die het geparadeer van al die benen met muziek moest ondersteunen.
De dj was een blonde man van een jaar of vijfendertig met een breed postuur, die achter zijn draaitafel vrolijk stond te dansen. Hij had een goede muzieksmaak, althans, dat vond ik, want hij draaide alleen maar ordinaire strandnummers zoals Sing It Back. Zo te zien ging hij er helemaal in op.
‘Hij lijkt wel erg op een beer’, dacht ik bij mezelf. En toen wist ik het ineens: dit was Dennis van der Geest, de judoka. Of tegenwoordig dus dj. Hij leek me beter in zijn element dan afgelopen zomer bij de Spelen op die nare volgezwete judomat.
In het Nederlands kun je vrij veel woorden verdubbelen. Leuke woorden zijn dat. Denk aan hè hè, kom kom, nou nou, zo zo, gut gut en poe poe.
Er is een andere categorie verdubbelingen, en die is nog veel leuker. Het gaat zo. Meisje 1: „Hij studeert Nederlands. En hij roeit. Hij is wel leuk.” Meisje 2: „Oké… Maar is ’ie leuk? Of is ’ie leuk-leuk?”
‘Leuk’ betekent dat iemand aardig is, maar dat is je broertje ook. Leuk-leuk betekent dat je je kunt voorstellen dat er uiteindelijk dingen gaan gebeuren zonder onderbroek. (In het Engels komt deze dubbeling trouwens ook voor. „Do you like him? Or do you like him like him?”)
Dit soort dubbelingen zijn geloof ik bedoeld om de ‘serieuzere’ vorm van het oorspronkelijke woord uit te drukken. „Ik ben niet echt een meisje-meisje”, want meisje-meisjes, dat zijn archetypische meisjes, die altijd roze dragen en nooit naar de wc gaan – of alleen voor kleine plasjes.
Nog een voorbeeld: „Ik ben gestopt als invalhulp op het kinderdagverblijf, ik werk nu bij het ministerie. Leuk, maar wel echt een baan-baan.” Niet alleen maar geld verdienen, nee, je dient je nu serieus en volwassen te gedragen, want je hebt een baan-baan.
Het is breed toepasbaar. Wie bijvoorbeeld de stap van appartement naar ‘huis met tuin en zolder’ heeft gemaakt, heeft nu eindelijk en huis-huis.
Je kunt er zelf creatief in zijn. Laatst hoorde ik: „Ik was niet echt een student-student.” (Ergo, ik studeerde wel, maar zoop niet, zat niet bij een vereniging en had geen wisselende contacten.)
Die creativiteit omtrent verdubbeling kan ook te ver gaan. Er zijn mensen die zo enthousiast zijn over het verdubbelen, dat ze het doen op een totaal onbegrijpelijke manier. Ik heb wel eens iemand horen zeggen: „De sfeer was echt, zeg maar, gezellig-gezellig.” Betekent dat dan echt gezellig? Of juist nepgezellig, met stukjes uitgedroogde leverworst op prikkertjes? Nogal vaag-vaag.
Dat Wouter Bos een speciaal examen voor bankiers wil, zoals hij dinsdag aankondigde, is een beetje eigenaardig. Die lui moeten toch sowieso al wat relevante papiertjes meebrengen op hun sollicitatiegesprek? En wil Bos hiermee zeggen dat we de kredietcrisis hebben omdat teveel domme flapdrollen zomaar bankier konden worden?
Niet helemaal. Bos’ bankiersexamen is bedoeld om het vertrouwen in de banksector te herwinnen. Het is dus geen intern kwalificatiemiddel, maar een externe show. Anders gezegd: Bos wil een soort eed van Hippocrates maar dan voor bankiers, die net als artsen, advocaten en regeringsleiders een grotere verantwoordelijkheid dragen dan anderen.
Zelf hou ik wel van die halfreligieuze ceremonies – eden, geloften, spuug in je handpalm, hand op de Bijbel, met bloed ondertekend, dat soort kleine-jongensspelletjes, diepgeworteld in primitieve tijdperken. Ridders, koningen, prinsessen en zwaarden.
Maar je kunt zo’n nieuwe eed niet zomaar lanceren. De magische kracht ervan is nu juist dat het in een oeroude traditie staat. En bovenal: zie je zo’n krijtstreepklojo al zweren bij kronen of goden? Het ‘onder ede’ horen van mensen heeft altijd al iets giechelig-anachronistisch, laat staan zo’n iPhonevogel die plechtige trouw staat te zweren aan het ‘Gij zult niet graaien’. Bos moest dus wel met een eigentijdser alternatief komen. Het bankiersexamen als moderne morele eed. ‘Het rijbewijs voor bankiers’, aldus Bos.
Ik zie het al helemaal zitten. U wilt een subprime-hypotheek met variabele rente verkopen aan dit gezin (verschijnt foto van bijstandtokkies); mag dat? Uw bank krijgt een overheidsinjectie van een paar miljard euro. Mag u in dat geval een bonus boven de drie ton vragen?
Uiteraard werkt zo’n moderne eed pas effectief als de uitslagen openbaar op internet komen. Ook die van mensen als Gerrit Zalm, die natuurlijk als eerste zo’n exameneed moet afleggen.
U werkte jarenlang bij de DSB Bank, bekend van tv-spotjes die tokkies verleiden om torenhoge schulden te maken waarna ze in de schuldsanering belanden; is het in dat geval verstandig en geloofwaardig om als ABN Amro-topman opnieuw om een gigantische staatsteun te vragen?
Christiaan Weijts
Een verontrustend gerucht deed de ronde: dat Sonja Bakker en Rik Felderhof iets met elkaar zouden hebben. Ik kon en wilde me er weinig bij voorstellen, maar voor de zekerheid ging ik naar de presentatie van het Afrikaanse kookboek dat Sonja en Rik samen geschreven hadden.
De setting, in de Kookfabriek in Duivendrecht, was Afrika à la Bakker: drie donkere mannen in veelkleurige pyjama’s speelden op djembés en riepen dingen als ‘Salia!!!’ terwijl er beelden van watervallen geprojecteerd werden. De titel van het kookboek, Verleg je grenzen met Sonja en Rik, stond op grote schermen. Volgens mij is het geheim van het succes van Sonja en Rik juist dat ze geen enkele grens verleggen, maar goed.
O jee! Een nieuwe tsunami is in aantocht! Ik las het in de Volkskrant!
In Nederland zijn nu 250.000 boeddhisten. Hun aantal is zo sterk gestegen dat we kunnen spreken van de ‘boeddhaïsering van Nederland’, zeggen twee onderzoekers, theoloog Marcel Poorthuis en historicus Theo Salemink van de Universiteit van Tilburg. Het boeddhisme is hier nu de derde religie, na het christendom en de islam.
Ik had al zo’n vermoeden. Zondag zat ik op het strand, en daar liep een man in een hippe strakke zwembroek rond met een voorlichtingsboekje over het boeddhisme. Ieder zichzelf respecterend tuincentrum heeft allang een aparte afdeling boeddhabeelden. En elke beroemdheid die over zijn religie wordt ondervraagd, antwoordt steevast: ‘Ik ben niet echt gelovig, maar ik heb heel veel met het boeddhisme.’
Het was me nooit eerder opgevallen, maar tijdens het vragenuurtje zag ik ineens dat Bert Koenders zijn antwoorden als het ware kracht bij zet door zich zo nu en dan even op de tenen te verheffen, waardoor hij gedurende nooit veel meer dan één lettergreep langer lijkt dan toch al. Je denkt eerst dat hij de hik heeft, maar al gauw merk je dat hij z’n betoog op die manier accenten meegeeft, en ook fysiek probeert de hoofdlijnen van zijn ontwikkelingstheorie te onderstrepen, zodat zelfs de domste leden van de Tweede Kamer hem kunnen volgen.
De linkse kerk mag dan een zelfingenomen kliek zijn die geen boodschap heeft aan wat er onder het volk lééft, maar als de berichtgeving van de afgelopen week vanuit het rechtse buurthuis enige indicatie is van wat we kunnen verwachten van het Wakker Nederland-journaal, ben ik straks de eerste die zijn paspoort inlevert en op zoek gaat naar een ander volk.
Meer dan 25 berichten (!) wijdde De Telegraaf aan de breuk tussen Jan en Yolanthe. Daarbij werd geen enkel genre geschuwd: een sfeerverslag over het ‘in shock verkerende’ Volendam, een onderzoeksreportage over de vraag of ‘Jan te braaf was voor sexy Yolanthe’, ja, zelfs een burgerpeiling over ‘wat er nu moet gebeuren met Jans Yolanthe-tattoo’. Speciaal bewaard voor de zondagkrant: een diepte-interview met de penis van de volkszanger.
Vorige week was het ideale moment om, als beroemdheid zijnde, je relatie stilletjes uit te maken, omdat de breuk van Jan en Yolanthe al de aandacht van het Nederlandse volk, Jan Peter Balkenende en de Verenigde Naties opeiste.
Dus grepen Patricia Paay en Adam Curry hun kans en maakten het na twintig jaar uit. Niemand had het door, ik ook niet, terwijl ik vrijdagavond nog had zitten kijken naar Patricia, die jurylid is bij het bizarre Holland’s Got Talent.
Ik was dus beduusd, toen ik het las. Vooral omdat de relatie tussen Paay en Curry nou net de enige celebrity-relatie is die ik al vanaf mijn kindertijd intensief volg.