Ik vond het meteen een mooie uitspraak. Helder geformuleerd, krachtig onderbouwd, spannend over het voetlicht gebracht. Je hoort wel meer sterke vonnissen, maar die worden vaak bedorven omdat de rechter ’t niet melodieus voorleest. De mevrouw die dinsdag dienst deed voor de Amsterdamse rechtbank, en die Q. Falger bleek te heten (waar zou zo’n Q dan voor staan?) deed af en toe alsof ze de draad kwijt was, ze sprak ook een beetje gesyncopeerd, maar alles kwam op muzikale pootjes terecht.

Haar boodschap was eenvoudig: ‘Omgaan met agressieve personen, met ander ongewenst gedrag, en zelfs angstaanjagend gedrag, hoort bij het functioneren van politieambtenaren’.

Lees verder

Ik was bij de Mooiste Benen van Nederland-verkiezing, waarover zometeen meer, toen mijn oog op de dj ter plaatse viel, die het geparadeer van al die benen met muziek moest ondersteunen.

De dj was een blonde man van een jaar of vijfendertig met een breed postuur, die achter zijn draaitafel vrolijk stond te dansen. Hij had een goede muzieksmaak, althans, dat vond ik, want hij draaide alleen maar ordinaire strandnummers zoals Sing It Back. Zo te zien ging hij er helemaal in op.

‘Hij lijkt wel erg op een beer’, dacht ik bij mezelf. En toen wist ik het ineens: dit was Dennis van der Geest, de judoka. Of tegenwoordig dus dj. Hij leek me beter in zijn element dan afgelopen zomer bij de Spelen op die nare volgezwete judomat.

Lees verder

Een verontrustend gerucht deed de ronde: dat Sonja Bakker en Rik Felderhof iets met elkaar zouden hebben. Ik kon en wilde me er weinig bij voorstellen, maar voor de zekerheid ging ik naar de presentatie van het Afrikaanse kookboek dat Sonja en Rik samen geschreven hadden.

De setting, in de Kookfabriek in Duivendrecht, was Afrika à la Bakker: drie donkere mannen in veelkleurige pyjama’s speelden op djembés en riepen dingen als ‘Salia!!!’ terwijl er beelden van watervallen geprojecteerd werden. De titel van het kookboek, Verleg je grenzen met Sonja en Rik, stond op grote schermen. Volgens mij is het geheim van het succes van Sonja en Rik juist dat ze geen enkele grens verleggen, maar goed.

Lees verder

O jee! Een nieuwe tsunami is in aantocht! Ik las het in de Volkskrant!

In Nederland zijn nu 250.000 boeddhisten. Hun aantal is zo sterk gestegen dat we kunnen spreken van de ‘boeddhaïsering van Nederland’, zeggen twee onderzoekers, theoloog Marcel Poorthuis en historicus Theo Salemink van de Universiteit van Tilburg. Het boeddhisme is hier nu de derde religie, na het christendom en de islam.

Ik had al zo’n vermoeden. Zondag zat ik op het strand, en daar liep een man in een hippe strakke zwembroek rond met een voorlichtingsboekje over het boeddhisme. Ieder zichzelf respecterend tuincentrum heeft allang een aparte afdeling boeddhabeelden. En elke beroemdheid die over zijn religie wordt ondervraagd, antwoordt steevast: ‘Ik ben niet echt gelovig, maar ik heb heel veel met het boeddhisme.’

Lees verder

Het was me nooit eerder opgevallen, maar tijdens het vragenuurtje zag ik ineens dat Bert Koenders zijn antwoorden als het ware kracht bij zet door zich zo nu en dan even op de tenen te verheffen, waardoor hij gedurende nooit veel meer dan één lettergreep langer lijkt dan toch al. Je denkt eerst dat hij de hik heeft, maar al gauw merk je dat hij z’n betoog op die manier accenten meegeeft, en ook fysiek probeert de hoofdlijnen van zijn ontwikkelingstheorie te onderstrepen, zodat zelfs de domste leden van de Tweede Kamer hem kunnen volgen.

Lees verder

De linkse kerk mag dan een zelfingenomen kliek zijn die geen boodschap heeft aan wat er onder het volk lééft, maar als de berichtgeving van de afgelopen week vanuit het rechtse buurthuis enige indicatie is van wat we kunnen verwachten van het Wakker Nederland-journaal, ben ik straks de eerste die zijn paspoort inlevert en op zoek gaat naar een ander volk.

Meer dan 25 berichten (!) wijdde De Telegraaf aan de breuk tussen Jan en Yolanthe. Daarbij werd geen enkel genre geschuwd: een sfeerverslag over het ‘in shock verkerende’ Volendam, een onderzoeksreportage over de vraag of ‘Jan te braaf was voor sexy Yolanthe’, ja, zelfs een burgerpeiling over ‘wat er nu moet gebeuren met Jans Yolanthe-tattoo’. Speciaal bewaard voor de zondagkrant: een diepte-interview met de penis van de volkszanger.

Lees verder

Vorige week was het ideale moment om, als beroemdheid zijnde, je relatie stilletjes uit te maken, omdat de breuk van Jan en Yolanthe al de aandacht van het Nederlandse volk, Jan Peter Balkenende en de Verenigde Naties opeiste.

Dus grepen Patricia Paay en Adam Curry hun kans en maakten het na twintig jaar uit. Niemand had het door, ik ook niet, terwijl ik vrijdagavond nog had zitten kijken naar Patricia, die jurylid is bij het bizarre Holland’s Got Talent.

Ik was dus beduusd, toen ik het las. Vooral omdat de relatie tussen Paay en Curry nou net de enige celebrity-relatie is die ik al vanaf mijn kindertijd intensief volg.

Lees verder

Zelf heb ik in 1956 voor het voormalige Algemeen Handelsblad een groot aantal nieuwsberichten verzameld en reportages gemaakt over het huwelijk van Grace Kelly met prins Rainier van Monaco. Dat huwelijk duurde een week. Voor elk onderdeel (burgerlijk, kerkelijk, vermoedelijke ontmaagding, etcetera) was een dag uitgetrokken – niet door het bruidspaar, maar door de VVV’s van de Rivièra. Weinig bijzonderheden van de feestelijke marathon heb ik aan mijn aandacht laten ontsnappen, zeker niet het moment waarop honderd matrozen van de aangemeerde Amerikaanse Zesde Vloot de publieke balkonscène opluisterden met een spreekkoor dat luidde: Gracy, go home!

Lees verder

Soms heb ik een aanval van groot vertrouwen in de mensheid. Dat had ik toen ik in Rotterdam in een nachtclub die Watt heet, naar Kyteman en zijn hiphoporkest stond te kijken.

Kyteman is een klein, spichtig ventje met een trompet en een orkest van violisten, rappers, blazers en een percussionist die op een fles wijn speelt. In de Volkskrant stond een lyrische recensie over Kyteman, de volgende logische stap was dat hij aanschoof bij De Wereld Draait Door, en de daaropvolgende logische stap was dat ik dacht: laat ik dat maar eens gaan bekijken, nooit te beroerd om me volledig te laten sturen door lyrische media.

Lees verder

Heeft een krant buitenlandse correspondenten nodig?

Ja, allicht. En liefst zoveel mogelijk, zodat de correspondent in Mexico City niet ’s nachts uit z’n bed hoeft te komen voor een uitslaande brand op Vuurland, want daar hadden we nog een andere Latijns-Amerikaanse deskundige.

Ik was het dus van harte eens met buitenlandcommentator Paul Brill die woensdag op de opiniepagina van de Volkskrant de staf brak over dagbladen die hun correspondentennet verkleinden met het argument dat je de belangrijkste nieuwsfeiten ook gratis van internet kunt halen. ‘Dit is een ernstige verschraling’, schreef Brill. ‘De beste correspondenten zijn zij die de tijd en de ruimte krijgen werkelijk te wortelen in de samenleving waarover ze berichten’.

Lees verder