Aaf Brandt Corstius: Voor Snackbar Schep stond iemand met meer informatie

De Watergraafsmeer, een welgestelde, groene bakfietsbuurt, is de enige plek waar je, naar mijn bescheiden maar proefondervindelijk ondervonden mening, een beetje leuk Koninginnedag kunt vieren in Amsterdam. Er zijn kinderen, er zijn bands, er is een draaimolen, er is een stoomtreintje, er is een knutseltent en er is een actieve theatervereniging die het elk jaar op zich neemt om met grote maskers van papier-maché op stelten door de straten te lopen.

Ik stond te onderhandelen over vier paar bakelieten deurkrukken toen mijn nieuwsvriend belde. Hij weet altijd al van aanslagen voordat ze gepleegd zijn, en bracht het nieuws uit Apeldoorn. Iets met een auto en Het Loo. Hij was er zelf onderweg naartoe. ‘Het kan ook een ongeluk zijn’, zei hij. Daar ging ik vanuit, en ik bedankte hem voor zijn telefoontje. Daarna bekeek ik aandachtig een oud snoepblik met schapen erop.

Bij de hotdogtent kregen we een update. ‘Twee doden’, zei de slager. Hij vond alles best, als ‘ze’ maar niet naar Amsterdam kwamen.

Bij het Beatlescoverbandje voor Snackbar Schep stond iemand met meer informatie. Hij had beelden op tv gezien en deed met zijn handen een bus en een auto na die ingewikkelde bochten maakten.

Bij het kleine Aziatische jongetje dat een samoerai nadeed, hoorden we dat het een aanslag was geweest. Misschien zat er een bom in de auto.

Bij het grote podium, waar vier vrouwen van middelbare leeftijd salsaliedjes zongen, afgewisseld met colleges over de muzikale geschiedenis van Cuba, hadden de mensen het over vier doden.

Bij ‘Plassen voor Nepal 1 Euro’ hoorde ik op de radio dat de Toppers uit mededogen voor het Koninklijk Huis en Nederland vandaag niet zouden optreden.

Toen besloot ik maar naar huis te gaan, waar ik de rest van de middag keek naar verslagen waarin de on-Koninginnedagachtige woorden ‘dolleman’ en ‘Naald’ steeds voorkwamen. En voor het eerst zag ik de koningin als een lief oud vrouwtje dat ook maar een mens met gevoelens was.

Op Nederland 1 vroeg Jeroen Overbeek intussen aan de zoveelste veiligheidsdeskundige: ‘Wilt u deze dag in twee zinnen samenvatten vanuit veiligheidsopzicht? Maakt u deze zin maar af: 30 april 2009 was een dag waaróp…

Met die veiligheidsdeskundige had ik ook medelijden.