Ooit gehoord van Dirk Vijnck?

Ik ook niet.

Als Vlaams backbencher in het federale parlement zou Dirk misschien ook in België z’n leven lang onbesproken zijn gebleven, als hij niet op jonge leeftijd ineens het middelpunt was geworden van een volwassen rel.

Belgische politieke schandalen! Daar ben ik nog nooit in teleurgesteld. Ze zijn altijd rijkvertakt, de deelnemers beginnen vaak in overmoed, en ze hebben er achteraf zelden echt spijt van.

In Nederland gaat het meestal stiekem, zoals in het geval van de zeven of tien seconden archiefapplaus waarmee het Journaal op de avond van de Dodenherdenking de hulde aan Beatrix meende te moeten oplengen. Geen gering vergrijp natuurlijk. Informatievervalsing, manipulatie van de werkelijkheid, en het zoveelste bewijs dat ze in Hilversum geen flauw benul hebben van spannende televisie.

Lees verder

Het is een raar idee dat kinderen die nu opgroeien, waarschijnlijk nooit meer de desillusie van de één-leuk-liedje-cd zullen kennen. Zo’n cd die je vol goede moed hebt gekocht omdat je er op de radio een leuk liedje van hebt gehoord, en die als je hem thuis beluistert, verder vol lelijke ballades blijkt te staan.

Er zijn weinig cd’s die ik van begin tot eind wil luisteren. Van de afgelopen tijd zijn het de cd van Amy Winehouse, van Mika, van de Traveling Wilburys (die cd is al heel oud, en de mannetjes die erop zingen, zijn ook heel oud, maar ik kwam er laat achter dat hij bestond) en nu Roll With You, de cd van Eli Paperboy Reed.

Lees verder