Voordat het vliegtuig tot stilstand komt, staan de Chinese passagiers al op om hun spullen te pakken. Dat zijn ze gewoon uit de tijd dat alles nog met de bus ging – niet zo heel lang gelden. Voor de halte sta je nu eenmaal op. De commando’s van de stewardessen die hen lusteloos vermanen zijn dan ook tegen dovemansoren gericht. Het volkje is op vaderlandse bodem gearriveerd en wil nu naar huis.

Wanneer de poorten dicht blijven is de teleurstelling groot. De omroepinstallatie brengt ook geen verlossing. Integendeel, het is allemaal veel erger; in ons midden bevindt zich een passagier met verhoging! En in verband met de Mexicaanse griep mag niemand het toestel meer verlaten. Het koekblik blijft gesloten.

Onmiddellijk wordt de ellendeling getraceerd. Die bevindt zich achter in het toestel, in de klasse met de minste beenruimte. Als door een adder gebeten haalt de goegemeente daar haar mobiele telefoons tevoorschijn. Een spervuur aan bliksemschichten schiet richting de onzalige. Mensen rennen met neuzen en monden ter bescherming in kragen gedoken naar de plek des onheils. Dit zou zo maar een belangrijk moment kunnen worden in de geschiedenis van de Volksrepubliek: ‘De man die de Mexicaanse griep naar China bracht’. De passagiers van vlucht CZ 346 mogen mogelijk een zachte dood sterven, maar de boosdoener hebben ze tenminste vereeuwigd.

Dan gaat plotseling een van de luiken open. Gemaskerde mannen in witte pakken betreden het toestel. Consternatie alom. Als ongeboeide en verbleekte gevangen uit Camp Delta bewegen de witte geesten zich door het gangpad en nemen de reizigers op. Het blijken de dienders van het Chinese Bureau van Quarantaine. Dat staat tenminste op de briefjes die ze uitdelen. Gelieve aan te kruisen of we onlangs ziek zijn geweest. En als wij de komende twee weken koorts krijgen, moeten hoesten, moeite hebben met ademhalen, uitslag krijgen, moeten overgeven of dun blijken te poepen, dan geven wij dat door aan nummer 010-58619037. Duidelijk?

Na een uur komt de uitslag. We staan al buiten.

Benedictus XVI betreedt voor het eerst van z’n leven een Jordaanse luxemoskee die ook nog genoemd is naar de vorige koning – en hij doet z’n schoenen niet uit.

Lijkt hij op onze moslim-advocaat die principieel weigert in de rechtszaal even op te staan als de zittende magistratuur binnenkomt? Het Vaticaan gaf onmiddellijk een persbericht uit waarin werd bezworen dat het de heilige vader absoluut niet had ontbroken aan respect voor de islam. Hij mocht van het moskeebestuur op schoenen naar binnen.

lees verder›

De man die mij zijn stacaravan verkocht, verkocht mij daarmee ook de bijbehorende tuin: een lustoord vol hortensia’s en rozen. Er staan ook andere planten in die tuin, maar van die planten ken ik de namen niet.

Ik moest dus op zoek naar een goeroe. Een tuingoeroe. Die boeken over tuinieren schreef. Ik dacht onmiddellijk aan Diarmuid Gavin, de BBC-tuinman die de eigenschappen ‘kunnende tuinieren’ en ‘woest aantrekkelijk’ in zich verenigt, en daarbij als bonus ook nog ‘Iers accent’ en ‘rare, maar noest klinkende Ierse voornaam’ heeft, en die ik altijd lichtelijk kwijlend had gevolgd als hij weer eens, Iers babbelend en met veel vertoon van zijn onderarmen, een tuin aanlegde in het programma Home Front.

lees verder›