‘21 minuten’ is niet een nieuwe serie van Arjan Ederveen, maar een steeds terugkerende internet-enquête. Waar je eenentwintig minuten over schijnt te doen.

Om mensen ertoe te bewegen eenentwintig minuten van hun kostbare tijd te schenken aan een enquête, zijn er reclamespotjes op radio en tv. Daarin wordt op wervende toon gezegd: „Nederland heeft meer dan ooit antwoorden nodig! Antwoorden die alleen ú kunt geven!”

Het klinkt nogal paniekerig. Méér dan óóit. Antwoorden. In Nederland. Wat was de vraag eigenlijk? Maakt niet uit: antwoorden, die hebben we nodig. (Ik zou zeggen dat Nederland in 1942 veel meer antwoorden nodig had, maar nee.)

Daarnaast is opvallend dat het alleen Nederland is, dat antwoorden nodig heeft. En niet: de wereld, ofzo. Het is een trendje: sinds het begin van ‘de crisis’, schat ik, is het gebruikelijk om gevoelens van vage dreiging te verwoorden met een verontwaardigd ‘in dit land’ of ‘in Nederland’. Luister naar een debat in de Tweede Kamer, en binnen een kwartier heeft iemand gezegd: “Het kan in dit land toch niet zo zijn dat we de hogere inkomens belonen over de ruggen van de minima?” Of “Goddank zijn we in dit land bereid om na te denken over een toekomst zonder fossiele brandstoffen.”

In beide voorbeelden zou je ‘in dit land’ ook prima weg kunnen laten. Maar ‘in dit land’ geeft iets extra urgents aan de zin. Alsof we vooral dankbaar moeten zijn dat we hier wonen, waar het allemaal nog relatief goed gaat. Terwijl alle doemscenario’s in het buitenland allang realiteit zijn.

Het is ook chauvinistisch. Als je zegt: “We moeten hier in Nederland natuurlijk niet streven naar een samenleving waar iedereen maar doet waar hij zin in heeft”, dan suggereer je dat andere landen daar wel naar moeten streven, of in ieder geval: dat dat niet erg zou zijn.

Negen maanden nadat een RTL-cameraman door Russisch vuur is gedood, staan RTL-troetelhomo’s een liedje en een dansje te doen in Moskou.

Russische kranten schreven destijds dat de cameraman door een auto-ongeluk was omgekomen; onderzoek van Defensie wees uit dat het om een clusterbom ging. Rusland ontkende het gebruik van dit laffe wapen, dat sinds vorig jaar in meer dan honderd landen verboden is.

Ik weet natuurlijk ook wel dat een totaal gebrek aan schaamte eigen is aan de showbusinessvariant van de homoseksuele medemens, maar dat ze bereid zijn om in glimmende jasjes te dansen in de hoofdstad van het land dat zojuist hun eigen cameraman heeft vermoord, daar sta ik toch wel van te kijken.

The show must go on, zullen de Toppers gedacht hebben, en zo heeft iedereen zijn eigen redenen om te dansen naar de pijpen van het imperium van Poetin en zijn marionettenpop Medvedev. Of het nu aardgas is of aandacht, we zijn bereid ons eergevoel ervoor bij het grofvuil te zetten.

Wat Verdi schrijft over de vrouw, geldt voor de shownicht in het kwadraat: la donna è mobile. De shownicht is wisselvallig.

Als zaterdag de Moskouse homoparade met geweld wordt neergeslagen, dan trekt Gordon zich terug uit de finale. Halen ze die finale niet, dan loopt Gordon zaterdag zelf mee. Bij RTL Boulevard verklaarde hij: „Dan kan ik zo toch nog mijn statement maken.” Lees: wereldnieuws worden. Haalt hij die finale toch, dan is hij kennelijk al wereldnieuws genoeg, en is de parade hem het risico niet langer waard.

Als Gordon werkelijk begaan was met de Russische homoactivisten, dan had hij zich meteen moeten terugtrekken toen Moskou de parade verbood. Maar dat trekt minder camera’s.

In alle gevallen zal hij voor een RTL-camera net zulke tranen plengen als toen hij hoorde dat zijn zelfgeschreven liedje was verkozen. In pianto o in riso, – è menzognero. In tranen of breeduit lachend, – de shownicht is altijd leugenachtig.

Christiaan Weijts

Op dagen dat het lente lijkt maar ineens koud is, op dagen dat ik moe en chagrijnig ben, en op dagen dat ik gewoon zin heb om naar plaatjes en filmpjes van extreem schattige dieren te kijken, ga ik naar cuteoverload.com, een site over extreem schattige dieren.

Ooit belandde ik op cuteoverload omdat ik een filmpje had gevonden over een babyhamster die een heel klein stukje broccoli at en daarbij met zijn voetjes trappelde. (Deze verhaallijn is zeer representatief voor de meeste filmpjes op cuteoverload.) Nadat ik dat filmpje meerdere malen aan iedereen in mijn omgeving had laten zien – ‘Aaf, ik vind dat hamstertje met die broccoli ook heel lief, en bijzonder, maar kunnen we het nu weer ergens anders over hebben?’ – besloot ik in mijn eentje de rest van cuteoverload te bekijken.

lees verder›