De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 29 mei 2009
Ik vond het meteen een mooie uitspraak. Helder geformuleerd, krachtig onderbouwd, spannend over het voetlicht gebracht. Je hoort wel meer sterke vonnissen, maar die worden vaak bedorven omdat de rechter ’t niet melodieus voorleest. De mevrouw die dinsdag dienst deed voor de Amsterdamse rechtbank, en die Q. Falger bleek te heten (waar zou zo’n Q dan voor staan?) deed af en toe alsof ze de draad kwijt was, ze sprak ook een beetje gesyncopeerd, maar alles kwam op muzikale pootjes terecht.
Haar boodschap was eenvoudig: ‘Omgaan met agressieve personen, met ander ongewenst gedrag, en zelfs angstaanjagend gedrag, hoort bij het functioneren van politieambtenaren’.
Ik was bij de Mooiste Benen van Nederland-verkiezing, waarover zometeen meer, toen mijn oog op de dj ter plaatse viel, die het geparadeer van al die benen met muziek moest ondersteunen.
De dj was een blonde man van een jaar of vijfendertig met een breed postuur, die achter zijn draaitafel vrolijk stond te dansen. Hij had een goede muzieksmaak, althans, dat vond ik, want hij draaide alleen maar ordinaire strandnummers zoals Sing It Back. Zo te zien ging hij er helemaal in op.
‘Hij lijkt wel erg op een beer’, dacht ik bij mezelf. En toen wist ik het ineens: dit was Dennis van der Geest, de judoka. Of tegenwoordig dus dj. Hij leek me beter in zijn element dan afgelopen zomer bij de Spelen op die nare volgezwete judomat.
