U wilt aangifte doen van diefstal. Als politie betreuren wij zeer dat u hiervan slachtoffer bent geworden. Wij vinden het daarom belangrijk dat u aangifte doet. Aangifte doen helpt!

Naam: Wouter Jacob Bos

Woonplaats: Amsterdam

Doet aangifte van: vervreemding van achterban

Is de aangever eigenaar van het vervreemde goed? Nee, niet meer dus. Dûh.

Geschatte waarde vervreemde goed: Geen idee. Als ik Maurice de Hond mag geloven, fluctueert die nogal.

Datum vervreemding: ergens tussen 2001 en nu.

Lees verder

H et ministerie van Landbouw hield een persconferentie over duurzaam eten. ‘Wilt u weten welke kant minister Verburg op wil, en ook gelijktijdig nog een gebakken insect wilt proeven, dan bent u welkom’, stond er in het persbericht. Ik geloofde dat ik dat wel wilde.

De laatste keer dat ik een gebakken insect at was in de zomer van 1999, toen ik in Mexico grote hoeveelheden sprinkhanen naar binnen werkte. Ze waren trouwens niet gebakken, maar gefrituurd. Eigenlijk waren het chips met vleugeltjes en oogjes. Heel lekker.

Lees verder

In mijn Michael Jackson-herdenkingsweekeinde kreeg ik zowaar filosofisch getinte gedachten over Michael, zoals: ‘Hij was als kind een volwassene en als volwassene een kind.’ En: ‘Hij was zo tragisch en komisch dat je vergat dat hij geniaal was.’

Om niet in Joost Zwagerman te veranderen en een essay te schrijven over de Jackson-paradox, zette ik gauw Smooth Criminal op en zong mee: ‘Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie?’ Toen realiseerde ik me dat Michael gelukkig niet op alle gebieden geniaal was geweest.

Lees verder

Oh, wat heb ik een heerlijke middag gehad met de bonnetjes van Camiel Eurlings, Guusje ter Horst, Jet Bussemaker en al die andere stoute kinderen die Nederland besturen. Ik had me moeten wijden aan mijn eigen administratie, maar op de een of andere manier was het veel fascinerender om op de site van De Telegraaf pdf’jes van kriebelige kassabonnen van kluswinkel Handyman en Indonesisch restaurant Garoeda, ingediend door onze ministers en staatssecretarissen, te analyseren.

Al maakte ik me ook zorgen. Was dit het einde van ons kabinet? Zouden ze nu allemaal afgezet worden? Ik bedoel, bijna alle ministers en staatssecretarissen hadden honderden, zo niet duizenden euro’s aan onzindeclaraties ingediend. Behalve Balkenende, want die declareert blijkbaar nooit iets. (Wat ik ook weer heel verdacht vind.)

Lees verder

Met zijn gedichten heb ik niet zoveel, en met zijn stonede performances met veel gesliert van haar en gezwaai van armen ook niet, maar als mens vind ik Simon Vinkenoog erg vermakelijk. Nu ligt hij in het ziekenhuis bij mij om de hoek, waar zijn rechteronderbeen geamputeerd is. Hij had helse pijn aan dat been, en dit was de enige oplossing.

De meeste mensen zouden klagen als hun rechteronderbeen geamputeerd was, maar Simon Vinkenoog (80) niet. Hij zag er heel monter uit op de foto op de voorpagina van Het Parool van gisteren, en verklaarde dat hij het ziekenhuis een ‘experience’ vond. Hij lag op zijn ziekenhuisbed met een stoppelbaard en in een T-shirt, waarop iets met Freedom stond, lekker een dichtbundel van Hans Verhagen te lezen.

Lees verder

Het verhaal van Kimberley Vlaeminck, het Belgische meisje met de zesenvijftig getatoeëerde sterretjes op haar hoofd, begint steeds meer de vormen aan te nemen van Het meisje met de zesenvijftig sterretjes, een sprookje voor volwassen.

Zo’n macaber, eigentijds sprookje waar Tim Burton dan uiteindelijk met een miljoenenbudget een half-echte, half-geanimeerde speelfilm van maakt waar ik niet heen durf.

Aanvankelijk boeiden Kimberley en haar zesenvijftig sterretjes mij niet zo. Gewoon een dom wicht dat in het grote tatoeageboek de verkeerde pagina had aangewezen, dacht ik. Maar gaandeweg begint Kimberley interessanter te worden, omdat haar verhaal steeds verandert. Eerst beweerde ze dat ze in slaap gevallen was tijdens het tatoeëren. (Dat kan. Ik ben een keer in slaap gevallen tijdens een wortelkanaalbehandeling.) En nu wordt er gerapporteerd dat ze alle zesenvijftig sterretjes bewust onderging, en dat ze het slapen gebruikt had als smoes tegen haar vader. En dan zijn er nog de geruchten dat het hele sterrenverhaal een grote grap is.

Lees verder

Van voetbalkenners heb ik gehoord dat de wedstrijden voor de Confederations Cup, die nu in Zuid-Afrika gespeeld worden, een crime zijn om naar te kijken. Dat komt door de Zuid-Afrikaanse fans, die naar elke wedstrijd toeters meenemen en daar aanhoudend mee toeteren. Als je de wedstrijd op normaal geluidsvolume kijkt, hoor je alleen toeters, en amper het commentaar. Als je de wedstrijd gedempt kijkt, hoor je niets. Een lastig dilemma voor voetbalfans.

Die hadden misschien meer plezier gehad bij Musical Voetbalt, een onwaarschijnlijk evenement dat zich gisteren afspeelde bij de Amsterdamsche Football Club. Daar speelden casts van verschillende musicals een voetbaltoernooi.

Lees verder

Revolutie? Laten we nou niet doen alsof in Iran een sociaal-democratie op uitbreken staat. Je zou, door al die protesten, haast vergeten dat beide presidentskandidaten eerst door de Opperste Leider, ayatollah Khamenei, verkiesbaar zijn gesteld. Dat één van hen, Ahmadinejad, de overwinning al binnen had vóór de stembussen goed en wel gesloten waren, hoeft dus niet te verbazen. Maar al was dat niet zo geweest: had het uitgemaakt, denkt u?

Ik bedoel, uitdager Mir Hussein Mousavi was in de jaren 80 acht jaar lang de rechterhand van president Khamenei – de dictator die nu zijn kiezers onderdrukt. Wij noemen Mousavi steeds een ‘hervormer’, omdat hij op papier de staatstelevisie wil privatiseren, de zedelijkheidspolitie wil afschaffen en de grootayatollah uit zijn almacht wil ontheffen. Ja, succes gewenst. Ayatollah Khamenei mag dan een moslim zijn, hij is geen zelfmoordterrorist. Hoe groot acht u de kans dat hij zich de nek laat omdraaien door zijn eigen kandidaat? De vorige president, Mohammed Khatami, had ook al zo’n progressieve agenda: die is net zolang gesaboteerd tot president Ahmadinejad het resultaat was. En vergis u niet: van dát systeem is Mousavi net zo’n groot voorstander als zijn opponent. Hertelling of niet, in Iran blijft er dus maar één die de president kiest – en dat is niet het volk.

Lees verder

Ik heb lang gedacht dat Barack Obama een onzekere man was. Dat kwam doordat hij altijd met zo’n lage stem sprak en zulke bombastische taal gebruikte tijdens zijn speeches. (‘En zoals de zon achter de berg omhoog komt terwijl de boer het gouden graan zeist, zo ook zullen wij wederoprijzen’ – dat soort onzin.) Daardoor dacht ik: hij zal wel onzeker zijn, dat hij zich zo aanstelt.

Inmiddels weet ik beter, want tijdens mijn Obama-gewatch heb ik gemerkt dat hij zo iemand is die zich echt overal op zijn gemak voelt. En altijd grapjes maakt.

Lees verder

Gisteren zag ik de eerste rugzak aan een vlaggenstok hangen. De zon scheen, de rugzak wiebelde. Het was een mooi gezicht.

Daarna las ik een krantenartikel over eindexamenkandidaten die de hele dag zenuwachtig zaten te wachten op het telefoontje. Het Telefoontje: of ze geslaagd waren of niet. En toen realiseerde ik me iets onpoëtisch: scholieren worden tegenwoordig natuurlijk gebeld op hun mobiele telefoon. Ze kunnen tijdens dat wachten gewoon naar buiten. Iets leuks doen. Picknicken. Breezers drinken. Rondlopen.

Lees verder