U wilt aangifte doen van diefstal. Als politie betreuren wij zeer dat u hiervan slachtoffer bent geworden. Wij vinden het daarom belangrijk dat u aangifte doet. Aangifte doen helpt!
Naam: Wouter Jacob Bos
Woonplaats: Amsterdam
Doet aangifte van: vervreemding van achterban
Is de aangever eigenaar van het vervreemde goed? Nee, niet meer dus. Dûh.
Geschatte waarde vervreemde goed: Geen idee. Als ik Maurice de Hond mag geloven, fluctueert die nogal.
Datum vervreemding: ergens tussen 2001 en nu.
H et ministerie van Landbouw hield een persconferentie over duurzaam eten. ‘Wilt u weten welke kant minister Verburg op wil, en ook gelijktijdig nog een gebakken insect wilt proeven, dan bent u welkom’, stond er in het persbericht. Ik geloofde dat ik dat wel wilde.
De laatste keer dat ik een gebakken insect at was in de zomer van 1999, toen ik in Mexico grote hoeveelheden sprinkhanen naar binnen werkte. Ze waren trouwens niet gebakken, maar gefrituurd. Eigenlijk waren het chips met vleugeltjes en oogjes. Heel lekker.
Recentelijk nog nagedacht over Birma? Nee natuurlijk, ik ook niet. En waarom ook. Er gebeurt daar niets. Het is één van die kwesties die maar doorgaan. Geen verandering. Geen vooruitgang. Geen nieuws.
De eenzaamste Nigeriaan ter wereld, Ibrahim Gambari, in het dagelijks leven Birma-gezant voor de Verenigde Naties, is daar een goed voorbeeld van. Zijn baan is contact houden met de Birmese junta opdat er eh…contact blijft. En dat doet-ie trouw. Zo keerde hij dit weekeinde terug van alweer een kort bezoek aan Birma, zonder enig resultaat.
Birma-activisten binnen en buiten Birma verwachten inmiddels niet anders, want Gambari is een diplomaat van de softe soort: hij is overtuigd dat de junta bereid is tot verandering zolang hij maar in gesprek blijft. Het resultaat is er naar: sinds het eerste bezoek van Gambari aan Birma in 2006 zou het aantal politieke gevangenen in aantal zijn verdubbeld en honderdduizend mensen zijn getroffen door de etnische bevolkingspolitiek van het paranoïde leiderschap van het land.
Nu zijn dat soort getallen snel verzonnen, maar wie herinnert zich niet de opstandige monniken in het najaar van 2007? Ook zonder nieuws laat het politieke klimaat van Birma zich makkelijk raden.
Hoe teleurstellend is daarom de houding van gezant Gambari, en met hem die van de Verenigde Naties. De meest dreigende woorden die hij ooit tot de junta sprak luidde: „Deze acties moeten onmiddellijk stoppen.” Hij doelde op het moorddadige optreden van het bewind tegen de weerloze bevolking. De machtige mannen in hun nieuwe hoofdstad schrokken vast. Ongetwijfeld staken ze naar goed gebruik een vette Cubaan op om vervolgens hun luie stoelen van tijgerleer geriefelijk in de richting van China, Thailand en Maleisië te draaien. Daarvandaan immers bleef de stroom wapens en geld rustig komen.
En zo vergaat het Birma nog. China, Thailand en Maleisië, de enige drie landen die echt verschil kunnen maken, worden diplomatiek buiten beschouwing gelaten. En de tandeloze man uit Nigeria pakt weer eens zijn koffers. Op naar een volgend bezoekje.
In mijn Michael Jackson-herdenkingsweekeinde kreeg ik zowaar filosofisch getinte gedachten over Michael, zoals: ‘Hij was als kind een volwassene en als volwassene een kind.’ En: ‘Hij was zo tragisch en komisch dat je vergat dat hij geniaal was.’
Om niet in Joost Zwagerman te veranderen en een essay te schrijven over de Jackson-paradox, zette ik gauw Smooth Criminal op en zong mee: ‘Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie?’ Toen realiseerde ik me dat Michael gelukkig niet op alle gebieden geniaal was geweest.
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Oh, wat heb ik een heerlijke middag gehad met de bonnetjes van Camiel Eurlings, Guusje ter Horst, Jet Bussemaker en al die andere stoute kinderen die Nederland besturen. Ik had me moeten wijden aan mijn eigen administratie, maar op de een of andere manier was het veel fascinerender om op de site van De Telegraaf pdf’jes van kriebelige kassabonnen van kluswinkel Handyman en Indonesisch restaurant Garoeda, ingediend door onze ministers en staatssecretarissen, te analyseren.
Al maakte ik me ook zorgen. Was dit het einde van ons kabinet? Zouden ze nu allemaal afgezet worden? Ik bedoel, bijna alle ministers en staatssecretarissen hadden honderden, zo niet duizenden euro’s aan onzindeclaraties ingediend. Behalve Balkenende, want die declareert blijkbaar nooit iets. (Wat ik ook weer heel verdacht vind.)
Er zijn mensen die geloven dat de eskimo’s twintig of zelfs honderd woorden voor sneeuw hebben. Dat is niet waar, het is een mythe waar heel veel mensen graag in geloven. (Ook nu zullen er lezers zijn die zeggen: „Jawel! Twintig woorden! Voor sneeuw!” Nee dus.)
Wat echter wel waar is: als je iets veel tegenkomt in je omgeving, dan zul je er vaker over praten. Toegegeven, een open deur.
Maar die open deur verklaart misschien wel waarom onze taal in het huidige tijdsgewricht van obesitas werkelijk wordt overspoeld door woorden die iets met dikheid te maken hebben.
Wat te denken van ‘dikke doei’? Dat wil zo veel zeggen als: „Ja, doei, zoek het even lekker zelf uit, ik laat me niet voor je karretje spannen.”
Als er iets meer verontwaardiging in het spel is, kan ‘dikke pik’ of het wat nettere ‘dikke vinger’ ingezet worden. „Zegt hij, van, kun jij die kattenkots even opdweilen, want ik moet nu weg. Dus ik zo van, dikke vinger, het is jouw kat.”
Al deze betekenissen van ‘dik’ drukken een laissez-faire-houding ten opzichte van het leven aan. ‘Dikke lul’ kun je ook gebruiken, en als het je allemaal echt geen reet meer kan schelen, dan maak je er ‘dikke lul, drie bier’ van. Alleen ‘maak je niet dik’ is een vreemde eend –
je zou eerder een geruststellend ‘maak je niet dun’ verwachten.
Een andere betekenis van ‘dik’ heeft met gezelligheid te maken.
Denk aan ‘dikke mik’ („Het is echt dikke mik tussen die twee”). We kennen dit soort ‘dik’ al van ‘dikke vrienden’. Tussen geliefden kan het ‘dik aan’ zijn. Dit gebruik van ‘dik’ heeft niets met laissez-faire te maken, maar roept eerder beelden op van een moddervette, verstikkende omhelzing.
Samengevat kunnen we concluderen dat we blijkens onze taal vinden dat ‘dik’ iets te maken heeft met relaxed zijn. En dat dik gezellig is.
Nergens zijn clichés zo hardnekkig als in de taal.
Paulien Cornelisse
In voorpaginalanden is het vaak hetzelfde liedje: de ene corrupte schurk wil de andere corrupte schurk van de troon stoten. Vorige zomer zagen we zoiets in Zimbabwe, in de strijd tussen Tsvangirai- en Mugabe-aanhangers, die we volgden als een voetbalfinale tussen twee buitenlandse teams. Tegelijkertijd waren er in Thailand protesten, die ons al iets meer interesseerden, aangezien er westerse toeristen bij betrokken waren die het land niet meer uit konden.
In het geval van Iran lijken we echter een compleet andere houding aan te nemen. Hoewel ook hier een variant klinkt op het oude voorpaginalandenliedje – de ene dictator versus de andere – heeft het Westen een hartstochtelijke voorliefde voor Mousavi ontwikkeld.
Het is zelfs een wereldwijde solidariteitsgolf waar je je met goed fatsoen niet afzijdig van kunt houden. Wie nu z’n Twitterfotootje nog niet op groen heeft staan (om de revolutie symbolisch te steunen), is overduidelijk een egocentrische klootzak.
Hoe is dat te verklaren? Het kan niet alléén ons heilig geloof in ons democratisch systeem zijn. Dan zouden we het evengoed voor de bevolking in Birma, Cuba, Laos, Libië, Noord-Korea of Syrië kunnen opnemen.
Mousavi’s succes komt door de beeldvorming, die aansluit bij archetypische mythen van het Westen. Wij identificeren ons met de opstandige, jonge bevolking (ze hebben er zelfs mobieltjes!) en schakelen de Iranprotesten op één lijn met de Val van de Berlijnse Muur, de Mars naar Washington van Martin Luther King, en al die andere gebeurtenissen waarbij individuele vrijheden werd veroverd op een onderdrukkend systeem.
Identificatie is de sleutel. Als we iemand een spandoek ‘where is my vote?’ zien ophouden, gaan we er klakkeloos vanuit dat die persoon het liefste samen met ons in de McDonald’s cola zou willen drinken, maar door de dictatuur verstoken blijft van de zegeningen van ons Vrije Westen.
Dat hoeft niet helemaal waar te zijn. Stel dat volksheld Mousavi straks aan de macht komt, en, zoals hij graag wil, doorgaat met het verrijken van uranium en van Iran een kernmacht maakt, zetten we dan nog steeds onze Twitterfotootjes op groen?
Christiaan Weijts
Met zijn gedichten heb ik niet zoveel, en met zijn stonede performances met veel gesliert van haar en gezwaai van armen ook niet, maar als mens vind ik Simon Vinkenoog erg vermakelijk. Nu ligt hij in het ziekenhuis bij mij om de hoek, waar zijn rechteronderbeen geamputeerd is. Hij had helse pijn aan dat been, en dit was de enige oplossing.
De meeste mensen zouden klagen als hun rechteronderbeen geamputeerd was, maar Simon Vinkenoog (80) niet. Hij zag er heel monter uit op de foto op de voorpagina van Het Parool van gisteren, en verklaarde dat hij het ziekenhuis een ‘experience’ vond. Hij lag op zijn ziekenhuisbed met een stoppelbaard en in een T-shirt, waarop iets met Freedom stond, lekker een dichtbundel van Hans Verhagen te lezen.
Het verhaal van Kimberley Vlaeminck, het Belgische meisje met de zesenvijftig getatoeëerde sterretjes op haar hoofd, begint steeds meer de vormen aan te nemen van Het meisje met de zesenvijftig sterretjes, een sprookje voor volwassen.
Zo’n macaber, eigentijds sprookje waar Tim Burton dan uiteindelijk met een miljoenenbudget een half-echte, half-geanimeerde speelfilm van maakt waar ik niet heen durf.
Aanvankelijk boeiden Kimberley en haar zesenvijftig sterretjes mij niet zo. Gewoon een dom wicht dat in het grote tatoeageboek de verkeerde pagina had aangewezen, dacht ik. Maar gaandeweg begint Kimberley interessanter te worden, omdat haar verhaal steeds verandert. Eerst beweerde ze dat ze in slaap gevallen was tijdens het tatoeëren. (Dat kan. Ik ben een keer in slaap gevallen tijdens een wortelkanaalbehandeling.) En nu wordt er gerapporteerd dat ze alle zesenvijftig sterretjes bewust onderging, en dat ze het slapen gebruikt had als smoes tegen haar vader. En dan zijn er nog de geruchten dat het hele sterrenverhaal een grote grap is.
