Aaf Brandt Corstius: En toen kwam de ware Susan Boyle naar boven geborreld

Ik moet eerlijk zeggen: ik had het al niet zo op Susan Boyle, de huisvrouw die wekenlang iedereen bezighield omdat ze zo prachtig I Dreamed a Dream kon zingen bij Britain’s Got Talent. Ze was me net iets te druk met haar duffe permanentje, haar slechtzittende soepjurk en haar status van gewone huisvrouw. Ze was zo leuk, zo gewoon, zo onaantrekkelijk, zo never been kissed. O, alles was zo heerlijk fijn tuttebollerig aan haar, en dat wist Susan zelf nét iets te goed.

Ze had vast niet van tevoren, in haar eenvoudige arbeidershuisje in Blackburn, een heel marketingplan uitgewerkt over hoe ze Engeland gek zou maken met haar eenvoudige, goeiige imago. Maar toen de genieën achter Britain’s Got Talent haar dat imago opdrongen, zei ze er bepaald geen nee tegen. Ze greep de kans om de populairste huisvrouw van de wereld te worden gretig aan.

Over de finale dacht Susan waarschijnlijk: kat in het bakkie. Dat zou ik ook denken, als inmiddels heel Engeland, de internationale media en Oprah Winfrey, dus eigenlijk ook God, zich achter je geschaard hebben. Maar toen verloor ze dus toch, van een of ander groepje streetdancers dat Diversity heette.

En toen kwam de ware Susan Boyle naar boven geborreld, de echte, de onverkwikkelijke vrouw die al die tijd in die soepjurk had gezeten. Vlak voor de finale begon ze te ‘schelden als een soldaat’ tegen een medewerker van het programma. En na haar verlies gilde ze hysterisch ‘PEBBLES! PEBBLES!’ om Pebbles, haar kat. Die gewoon bij vrienden van Susan logeerde, waarschijnlijk hetzelfde type, goeiige Engelse huisvrouwen als wat zij ooit was, maar dat was Susan helemaal vergeten. Na het Pebbles-incident stortte ze in en nu zit ze in The Priory, de deftigste afkickkliniek van Engeland, waar ze waarschijnlijk vrienden aan het maken is met Liza Minelli en Naomi Campbell.

Waar moet Susan eigenlijk van afkicken? Van de aandacht, natuurlijk. Van de roem, en van de roes, en van het heerlijke gevoel dat heel Engeland en Oprah Winfrey van haar hielden. Van het feit dat er zelfs al een afkorting – SuBo – voor haar naam bedacht was. Van het feit dat ze even dacht dat ze de volgende Paris Hilton zou worden.

Want het is klaar met de roem, net nu de echte, slechte, gillende, hysterische Susan tevoorschijn kwam. Jammer, want die vond ik wel leuk.