Aaf Brandt Corstius: De dalai lama trok zijn wandelschoenen uit

Het was een aandoenlijk, platonisch liefdesstel op leeftijd: de dalai lama en Erica Terpstra, die gisteren hand in hand het podium betraden waar de dalai lama een toespraak ging houden voor tienduizend mensen.

Lama en Terpstra leken twee oeroude kleuters, zo hand in hand. Lama had zijn onafscheidelijke rode pij aan, met wandelschoenen eronder. Terpstra had haar onafscheidelijke zwarte joggingpak aan, met wandelschoenen eronder. Nadat ze hem the ocean of wisdom had genoemd en hij een lange witte sjaal om haar nek gedrapeerd had, verliet ze het podium.

De dalai lama trok zijn wandelschoenen uit en vouwde zijn voeten onder zich. Dit duurde vrij lang. „Old person!” riep hij daarbij. „Not easy! Heheheheheheh!”

Hij zou nu twee uur gaan spreken. „Dus… Mijn toespraak… Wat is de titel van mijn toespraak?” vroeg hij aan de monnik die naast hem zat. „De kracht van mededogen in een turbulente wereld”, zei de monnik. „Wat?” zei de dalai lama. „DE KRACHT VAN MEDEDOGEN IN EEN TURBULENTE WERELD”, zei de monnik.

De dalai lama straalde iets uit van ‘het is mij om het even’, zette een rode zonneklep op en begon aan een vrij geïmproviseerde speech. Eigenlijk zei hij een heleboel dingen die ieder aardig, weldenkend mens zelf wel kon verzinnen.

Daar ligt denk ik de kracht van de dalai lama: dat hij hele gewone dingen zegt. Dus: dat je aardig moet zijn tegen elkaar. Dat je beter positief kunt denken dan negatief. Dat de economische crisis door hebzucht komt. Dat geld niet het allerbelangrijkste is. Dat huisdieren het fijn vinden als je ze aait. (Hierbij deed hij treffend een spinnende poes na.)

De tienduizend mensen hingen aan zijn lippen.

Het tweede uur besteedde de dalai lama aan wat ik maar zal noemen ‘goede nieuwtjes uit de hele wereld’. Zo wist hij te melden dat George Bush een hele sympathieke man was, met wie hij het meteen had kunnen vinden. Toen Bush hem ontving, had hij een bord koekjes voor de dalai lama neergezet. De dalai lama had gevraagd: welke van deze koekjes raad jij me aan? En Bush had hem toen met klem één bepaald koekje aangeraden. „Hij was veel minder afstandelijk dan andere politici”, zei de dalai lama. Daarom had hij ook tegen Bush geroepen: „Ik hou van je!”

De dalai lama is dan wel een goeierd en een boeddhist en alles, maar ik vatte deze koekjesanekdote op als een duidelijke sneer tegen Balkenende.