De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 12 juni 2009
Amsterdam schrapt de helft van z’n deelgemeentes. ’t Is een beginnetje. Nu de andere helft nog.
En daarna natuurlijk de twaalf provinciale besturen, Noord-Holland voorop. Want waarom moet een land dat in crisis verkeert er ter wille van een piepklein gewestje in godsnaam ook nog een volledige subregering op na houden, bestaande uit een ‘premier’ (die commissaris van de koningin heet, 122.000 euro per jaar verdient, en daarvoor één vergadering per week moet voorzitten, en verder alle tijd heeft voor profijtelijke bijverdiensten) plus zeven ‘ministers’ (die zich gedeputeerden noemen, elk 7.200 euro per maand verdienen, en ook niks uitvoeren, anders hadden ze wel gezien dat er ineens 100 miljoen euro aan de kas ontbrak)?
Mijn zonnebrilfrustratie van vorige zomer was dat Wayfarers mij niet bleken te staan. De Wayfarer – de klassieke, vierkante zonnebril die Madonna en allerlei Bratpackers in de jaren tachtig droegen – was terug, in felle kleuren.
Dus naar een winkel, en daar een rode Wayfarer gepast. Ik zag dat hij me niet stond, want hij was te breed voor mijn gezicht, maar zoals dat gaat met modegekte deed ik alsof ik dat niet opmerkte. Net zoals ik eerder door modegekte weigerde te zien dat mijn kont te dik was voor een skinny jeans. En nog eerder, tijdens de zigeunermode, wilde ik niet toegeven dat ik er in een zigeunerbloes uitzag als een gezette Blokkermedewerkster uit Almere-Oostvaarders en niet als een bohémien hippiechick op een alternatief rockfestival.
