Er zijn mensen die, getuige hun e-mails en sms’jes, werkelijk helemaal ‘gek met’ puntjes zijn. Een willekeurige massamail vanaf een wereldreis: „Tanzania… Echt de mooiste zonsondergangen hier… fijne mensen… lekker eten… Mmm, nog helemaal geen heimwee naar Nederland…!”

Ik neem aan dat de massamailschrijver zich voorstelt dat hij een voice-over in een natuurdocumentaire is. Voice-overs in natuurdocumentaires pauzeren namelijk altijd overweldigend veel, liefst middenin een zin. Kun je voor kiezen, maar irritant… is het wel… vanwege de… pseudodiepzinnigheid die er vanaf straalt…

Er bestaan ook jongens die hun sms’jes aan meisjes volproppen met puntjes. „Kom je zo tv-kijken? Heb ‘m al aangezet…” Deze puntjes suggereren eerder iets romantisch, of zelfs iets vies. Alsof hij hardop ‘puntje puntje puntje’ zegt, met een vette knipoog erbij. Alleen is vaak niet duidelijk wat er dan precies zo spannend is aan bijvoorbeeld het aanzetten van de tv.

Een heel nieuw genre puntjesgebruikers beweegt zich op Twitter. Een mooi voorbeeld is Marco Borsato (www.twitter.com/borsato): „Zondag gevoel lekker naar de film met de kids kan zo……leuk zijn gewoon naar de film.” Je zou bijna denken dat het níét echt leuk was. Maar dat denk ik niet, de puntjes drukken hier waarschijnlijk de bedenktijd uit die het zoeken naar het juiste woord (‘leuk’) kostte.

Nog een Borsato-original: „We zijn er.. zo dat was echt lekker nu snel luca naar bed en dan warmbad toastje paling en….. een wijntje?… nee dat doe ik wel met…..”

Dat wijntje blijkt hij uiteindelijk te drinken met Guus Meeuwis, maar daar gaat het nu niet om. Nee, let op de variatie in het gebruik van puntjes. Opvallend is dat Marco, een creatieve geest, schijt heeft aan de internationale regel ‘drie puntjes, niet meer en niet minder’.

Het is alsof Marco’s tweets een verborgen ritmiek hebben. Een maatsoort. Zou hij ze eerst zingen voordat hij ze opschrijft? Daar kunnen we alleen maar naar gissen… (Vooral slotzinnen met puntjes zijn verschrikkelijk.)

Hoe speelt het CDA het toch klaar om zich keer op keer te profileren als onbetrouwbaar en verdacht? Het lijkt wel of ze daar een mediastrateeg voor in dienst hebben. Iemand die het relletje ‘Catshuisbrand’ op dezelfde manier regisseert als de steun voor de Irakoorlog. Het is een regie in vijf bedrijven.

1. De teaser. Roepen dat er niks aan de hand is. ‘Gewoon doorlopen mensen!’ en tegelijkertijd alle relevante stukken verborgen houden. Zowel bij ‘Irak’ als bij ‘Catshuisbrand’ haalden journalisten bakzeil als ze vertrouwelijke rapporten wilden opvragen via de Wet Openbaarheid Bestuur. Logisch gevolg was dat het wantrouwen groeide, en er een nog fellere jacht op die ‘stukken’ werd ingezet.

2. De vondst. Herinnert u zich het door NRC geopenbaarde Geheime Memorandum over de Irakoorlog nog? Nu heeft RTL ook zo’n kattebelletje gevonden over de Catshuisbrand. Ik vermoed dat er stapels van dat soort stukken (concepten, halve adviezen) op elk departement te vinden zijn, maar alleen de CDA-mediastrateeg weet ze vol in de spotlights te krijgen. De halsstarrige oesterhouding van de regering dwingt de pers immers om groots met de snippers uit te pakken.

3. De verdenkingen voeden: voor microfoons alles ontkennen, de gelekte stukken met ambtelijk abracadabra nog meer doofpotlucht geven, arrogantie betrachten in spoeddebatten. Alles om bij het publiek het beeld neer te zetten van een premier die de gordijnen dichttrekt en zijn hoofd snikkend onder een kussen verbergt.

4. De climax. Het huzarenstukje van de mediastrateeg: doen alsof de oester eindelijk opengaat (er komt een Irakonderzoek; de Kamer krijgt de Catshuisstukken), maar daarbij zoveel kaarten op de borst houden (een ‘zelfbenoemde onafhankelijke’ commissie; een ‘vertrouwelijk in te zien’ rapport: let op die grappige oxymorons), dat het wantrouwen en de verbijstering compleet zijn.

5. En dan? Dan zijn we weer terug bij af. Niets aan de hand mensen. Gewoon doorlopen.

En dat doen we dan ook. Naar de PVV bijvoorbeeld.

Je gaat haast geloven dat de CDA-mediastrateeg stiekem een infiltrant van Wilders is.

Christiaan Weijts

Het is niet moeilijk om iets te voelen voor Michael Gorbatsjov, want hij heeft Rusland een fijner land gemaakt, en daarmee de wereld een fijnere wereld. Hij heeft onbegrijpelijke maar geruststellende termen zoals ‘perestrojka’ ingevoerd. En hij heeft een grote wijnvlek op zijn hoofd.

Dus ik voelde al veel voor Gorbatsjov. Zelfs toen hij zichzelf een paar jaar geleden uitleende voor een Louis Vuitton-advertentie deed hij dat met gratie en waarde. Dat lukt de meeste sterren toch niet.

lees verder›