Van voetbalkenners heb ik gehoord dat de wedstrijden voor de Confederations Cup, die nu in Zuid-Afrika gespeeld worden, een crime zijn om naar te kijken. Dat komt door de Zuid-Afrikaanse fans, die naar elke wedstrijd toeters meenemen en daar aanhoudend mee toeteren. Als je de wedstrijd op normaal geluidsvolume kijkt, hoor je alleen toeters, en amper het commentaar. Als je de wedstrijd gedempt kijkt, hoor je niets. Een lastig dilemma voor voetbalfans.

Die hadden misschien meer plezier gehad bij Musical Voetbalt, een onwaarschijnlijk evenement dat zich gisteren afspeelde bij de Amsterdamsche Football Club. Daar speelden casts van verschillende musicals een voetbaltoernooi.

lees verder›

Revolutie? Laten we nou niet doen alsof in Iran een sociaal-democratie op uitbreken staat. Je zou, door al die protesten, haast vergeten dat beide presidentskandidaten eerst door de Opperste Leider, ayatollah Khamenei, verkiesbaar zijn gesteld. Dat één van hen, Ahmadinejad, de overwinning al binnen had vóór de stembussen goed en wel gesloten waren, hoeft dus niet te verbazen. Maar al was dat niet zo geweest: had het uitgemaakt, denkt u?

Ik bedoel, uitdager Mir Hussein Mousavi was in de jaren 80 acht jaar lang de rechterhand van president Khamenei – de dictator die nu zijn kiezers onderdrukt. Wij noemen Mousavi steeds een ‘hervormer’, omdat hij op papier de staatstelevisie wil privatiseren, de zedelijkheidspolitie wil afschaffen en de grootayatollah uit zijn almacht wil ontheffen. Ja, succes gewenst. Ayatollah Khamenei mag dan een moslim zijn, hij is geen zelfmoordterrorist. Hoe groot acht u de kans dat hij zich de nek laat omdraaien door zijn eigen kandidaat? De vorige president, Mohammed Khatami, had ook al zo’n progressieve agenda: die is net zolang gesaboteerd tot president Ahmadinejad het resultaat was. En vergis u niet: van dát systeem is Mousavi net zo’n groot voorstander als zijn opponent. Hertelling of niet, in Iran blijft er dus maar één die de president kiest – en dat is niet het volk.

lees verder›