Aaf Brandt Corstius: Tattoo Bertje was niet zo’n saaie Knevel & Van den Brink-deskundige
Het verhaal van Kimberley Vlaeminck, het Belgische meisje met de zesenvijftig getatoeëerde sterretjes op haar hoofd, begint steeds meer de vormen aan te nemen van Het meisje met de zesenvijftig sterretjes, een sprookje voor volwassen.
Zo’n macaber, eigentijds sprookje waar Tim Burton dan uiteindelijk met een miljoenenbudget een half-echte, half-geanimeerde speelfilm van maakt waar ik niet heen durf.
Aanvankelijk boeiden Kimberley en haar zesenvijftig sterretjes mij niet zo. Gewoon een dom wicht dat in het grote tatoeageboek de verkeerde pagina had aangewezen, dacht ik. Maar gaandeweg begint Kimberley interessanter te worden, omdat haar verhaal steeds verandert. Eerst beweerde ze dat ze in slaap gevallen was tijdens het tatoeëren. (Dat kan. Ik ben een keer in slaap gevallen tijdens een wortelkanaalbehandeling.) En nu wordt er gerapporteerd dat ze alle zesenvijftig sterretjes bewust onderging, en dat ze het slapen gebruikt had als smoes tegen haar vader. En dan zijn er nog de geruchten dat het hele sterrenverhaal een grote grap is.
Een paar dagen geleden waren Kimberley, haar druk betatoeëerde vader en voor de gezelligheid ook meteen maar haar opa te gast bij een Belgische talkshow. Een talkshow waar we in Nederland veel van kunnen leren, want hier werd werkelijk alle tijd genomen voor de gasten. Eerst mocht vader heel lang zeggen hoe erg hij het allemaal vond, toen mocht Kimberley heel lang zeggen hoe erg ze het allemaal vond, en toen mocht opa heel lang zeggen hoe erg hij het allemaal vond.
En toen werd er een deskundige bij gevraagd: Tattoo Bertje. Tattoo Bertje was niet zo’n saaie Knevel & Van den Brink-deskundige die begon over laserbehandelingen en de verantwoordelijkheden van erkende tatoeëerders. Nee, Tattoo Bertje begon gewoon meteen te huilen. En zei dat hij het allemaal zo erg vond.
Zo was er bijna een uur verstreken, en hadden we goede tv gezien, maar waren we niets wijzer of het hoe en waarom achter Kimberley’s sterretjes. Ook beelden die ik later zag van Kimberley’s thuissituatie, waarbij Kimberley somber rokend op een rieten tuinstoel aan de keukentafel zat terwijl haar moeder de sterretjes met vaseline insmeerde, leerden mij weinig.
Dus het blijft speculeren met Kimberley. Ik denk dat mijn eerste theorie – gewoon een dom wicht – toch de beste is. Kimberley kwam bij de tatoeëerder voor drie puntjes boven haar wenkbrauw. Hij betoogde dat drie sterretjes mooier zouden zijn, en Kimberley zei: ‘Ah… jah.’ En toen betoogde hij dat zesenvijftig sterretjes nóg mooier zouden zijn. En Kimberley zei: ‘Ah… jah.’ Zo gaan die dingen, met Kimberleys.
