Aaf Brandt Corstius:
Die schulden en die pijnstillers konden er nog wel bij
In mijn Michael Jackson-herdenkingsweekeinde kreeg ik zowaar filosofisch getinte gedachten over Michael, zoals: ‘Hij was als kind een volwassene en als volwassene een kind.’ En: ‘Hij was zo tragisch en komisch dat je vergat dat hij geniaal was.’
Om niet in Joost Zwagerman te veranderen en een essay te schrijven over de Jackson-paradox, zette ik gauw Smooth Criminal op en zong mee: ‘Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie? Annie are you OK? Are you OK? Are you OK Annie?’ Toen realiseerde ik me dat Michael gelukkig niet op alle gebieden geniaal was geweest.
