Van voetbalkenners heb ik gehoord dat de wedstrijden voor de Confederations Cup, die nu in Zuid-Afrika gespeeld worden, een crime zijn om naar te kijken. Dat komt door de Zuid-Afrikaanse fans, die naar elke wedstrijd toeters meenemen en daar aanhoudend mee toeteren. Als je de wedstrijd op normaal geluidsvolume kijkt, hoor je alleen toeters, en amper het commentaar. Als je de wedstrijd gedempt kijkt, hoor je niets. Een lastig dilemma voor voetbalfans.

Die hadden misschien meer plezier gehad bij Musical Voetbalt, een onwaarschijnlijk evenement dat zich gisteren afspeelde bij de Amsterdamsche Football Club. Daar speelden casts van verschillende musicals een voetbaltoernooi.

lees verder›

Revolutie? Laten we nou niet doen alsof in Iran een sociaal-democratie op uitbreken staat. Je zou, door al die protesten, haast vergeten dat beide presidentskandidaten eerst door de Opperste Leider, ayatollah Khamenei, verkiesbaar zijn gesteld. Dat één van hen, Ahmadinejad, de overwinning al binnen had vóór de stembussen goed en wel gesloten waren, hoeft dus niet te verbazen. Maar al was dat niet zo geweest: had het uitgemaakt, denkt u?

Ik bedoel, uitdager Mir Hussein Mousavi was in de jaren 80 acht jaar lang de rechterhand van president Khamenei – de dictator die nu zijn kiezers onderdrukt. Wij noemen Mousavi steeds een ‘hervormer’, omdat hij op papier de staatstelevisie wil privatiseren, de zedelijkheidspolitie wil afschaffen en de grootayatollah uit zijn almacht wil ontheffen. Ja, succes gewenst. Ayatollah Khamenei mag dan een moslim zijn, hij is geen zelfmoordterrorist. Hoe groot acht u de kans dat hij zich de nek laat omdraaien door zijn eigen kandidaat? De vorige president, Mohammed Khatami, had ook al zo’n progressieve agenda: die is net zolang gesaboteerd tot president Ahmadinejad het resultaat was. En vergis u niet: van dát systeem is Mousavi net zo’n groot voorstander als zijn opponent. Hertelling of niet, in Iran blijft er dus maar één die de president kiest – en dat is niet het volk.

lees verder›

In rijke landen is de neiging tot ontevredenheid het grootst. Dat staat nergens en ik kan het ook niet bewijzen. Maar reizend door Azië, het werelddeel waar volgens de Verenigde Naties de armoede het snelst is toegenomen het afgelopen jaar, is het opvallend hoe weinig er wordt geklaagd. Soms wordt daaruit de verkeerde conclusie getrokken dat mensen in arme landen gelukkiger zijn – de idealisering van de eenvoud. Maar kennelijk heeft leven bij de dag een andere uitstraling dan leven met een hypotheekschuld.

Dat alles is maar moeilijk voor te stellen in het Wilders-tijdperk. Dat is immers het resultaat van egoïsme en lompheid, de twee eigenschappen waar Nederland wereldwijd om bekend staat. Niet voor niets heb ik hier al vaker gepleit voor gratis enkeltjes India voor een ieder die in meer of mindere mate lijdt aan het Wilders-complex. India is een heilzame plek voor mensen met een huis en een baan die iedereen overal de schuld van geven zonder het maar een moment bij zichzelf te zoeken.

Want als er ergens een beschuldigende vinger mag worden geheven, dan is het wel in Azië. Daar lijden 640 miljoen mensen, eennegende van de wereldbevolking, honger. De financiële crisis of het blanke geldspel is niet van Aziatische makelij en toch is daar de klap het grootst. De voedselprijzen zijn er nog nooit zo hoog geweest – opgejaagd door de vraag naar alternatieve brandstoffen als ethanol (gewonnen uit mais). En de kansrijken hebben met hun verliezen ook nog eens hun grenzen gesloten. Allemaal niet behulpzaam.

Toch hoor je er in Azië vrijwel niemand over. Ontevredenheid heeft er geen plek. Althans zo lijkt het. Want misschien is het wel anders en schuilt er groot gevaar. Dat van onderdrukte ontevredenheid bijvoorbeeld. Ontevredenheid onder de oppervlakte die anders dan bij ons niet uit egoïsme, maar uit wanhoop is geboren. Zo’n gemoed is bij tijd en wijle behoorlijk explosief, zo hebben we geleerd. En dát creëert weer Wilders-stemmen.

Nog een reden om de armoede te bestrijden.

Ik heb lang gedacht dat Barack Obama een onzekere man was. Dat kwam doordat hij altijd met zo’n lage stem sprak en zulke bombastische taal gebruikte tijdens zijn speeches. (‘En zoals de zon achter de berg omhoog komt terwijl de boer het gouden graan zeist, zo ook zullen wij wederoprijzen’ – dat soort onzin.) Daardoor dacht ik: hij zal wel onzeker zijn, dat hij zich zo aanstelt.

Inmiddels weet ik beter, want tijdens mijn Obama-gewatch heb ik gemerkt dat hij zo iemand is die zich echt overal op zijn gemak voelt. En altijd grapjes maakt.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

Even sloeg hij zijn blik neer, alsof hij het publiek niet meer onder ogen durfde te komen. Maar hij had het wel gezegd, luid en duidelijk: ‘een Palestijnse staat’. De Israëlische premier Netanyahu sprak in zijn ‘troonrede’ afgelopen zondag over een Palestijnse staat. Zonder leger, zonder controle over het luchtruim, zonder hoofdstad Jeruzalem, met groeiende nederzettingen en zonder terugkeer voor de Palestijnen die Israël verlieten in 1948, maar hij zei het wel: ‘Palestijnse staat’. Obama en de Europese Unie gaven hem prompt een staande ovatie. De hoge EU-vertegenwoordiger Javier Solana noemde het een belangrijke stap in het vredesproces. Want ‘the only possible solution is a two state solution.’

Maar voor Netanyahu was het een gemakkelijke concessie; iedereen in Israël weet dat het praten over een twee-staten-oplossing in praktijk weinig betekent. Tenminste, niet in de nabije toekomst.

Ook Avigdor Lieberman, de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, leek toeschietelijk naar de Palestijnen, begin deze week tijdens een overleg met zijn EU-collega’s in Luxemburg. Daar zei hij dat Israël bereid is met de Palestijnen te onderhandelen, zelfs „zonder voorwaarden vooraf”. Maar de als havik bekendstaande politicus zal zijn eerdere uitspraak in de Jerusalem Post nog steeds onderschrijven: dat een eventuele twee-staten-oplossing de laatste alinea van het gehele vredesproces is, en dus niet relevant is om nu te bespreken.

Door te roepen dat je vóór een onafhankelijke Palestijnse staat bent kan een Israëlisch politicus het westen geruststellen en de internationale handel waarborgen. Maar thuis weten ze dat het lege woorden zijn. Een verre toekomstdroom, en al helemaal geen oplossing op zich.

De situatie rondom Gaza is ondertussen verzand in een absolute patstelling. Hamas weet niet hoe het zijn bevolking moet voeden met dichte grenzen. Via smokkeltunnels komt er wel munitie binnen om Israël nog wekelijks onder vuur te nemen. En hoe agressiever Hamas wordt, hoe strenger de grenzen worden geblokkeerd. De wanhopige bevolking steunt de agressie van Hamas massaal. Maar met Hamas aan het hoofd van de Palestijnen verergert de situatie alleen maar. Want met Hamas kan je alleen oorlogvoeren, er valt niet te praten over vrede. Zij zijn namelijk niet voor een twee-staten-oplossing, maar voor het compleet wegvagen van Israël. En daar valt niet over te onderhandelen.

Kortom, pas als het geweld van Hamas kan worden beteugeld, kan er over een twee-staten-oplossing worden gesproken. Er is een langdurige vrede nodig waarin Israël een oplossing moet vinden voor de nederzettingen en de Palestijnen moeten tonen dat zij het terrorisme blijvend kunnen beteugelen. Voordat dat gebeurt is een twee-staten-oplossing niet alleen irrealistisch, maar ook volkomen irrelevant.

Maar nee, ook nu Israël nog onder vuur wordt genomen, ziet de EU de onafhankelijke Palestijnse staat als enige en ultieme oplossing van dit conflict. En met het doordrukken van die twee-staten-oplossing geeft de EU de boodschap dat er geen andere opties meer zijn. Javier Solana zegt het letterlijk: ‘the only possible solution.’ Maar is dat nog wel effectieve diplomatie? Het gaf Netanyahu afgelopen zondag de mogelijkheid om gemakkelijk te scoren met een concessie, zonder daadwerkelijk een concessie te doen. En het geeft de Palestijnen het idee dat er niet volledig recht is gedaan aan hun situatie, dat het conflict niet over is, voordat er een Palestijnse staat is.

Terwijl er zeker andere opties zijn. Tijdens een lange periode van rust kunnen de economische banden worden aangehaald. Er zijn nu al voorbeelden te noemen van succesvolle economische samenwerking op de Westelijke Jordaanoever, ondanks de Israëlische blokkades en veiligheidsposten. Bedevaartsoord Bethlehem ,onder Palestijns zelfbestuur op de Westelijke Jordaanoever, trekt jaarlijks meer dan 300.000 toeristen, die met Israëlische busjes door soepele veiligheidsposten naar Bethlehem worden vervoerd. Zulke economische ontwikkeling zorgt ervoor dat beide kanten baat hebben bij vrede, en actief zullen werken om die vrede te behouden. En een betere economische situatie op de Westbank zou de Palestijnse kiezers bij volgende verkiezingen kunnen doen inzien dat Hamas niet het beste te bieden heeft voor het Palestijnse volk, maar dat gematigder politici de belofte in zich dragen voor een beter leven op de Gazastrook.

Als Israël, zonder zichzelf in gevaar te brengen, de Palestijnse economie kan stimuleren en zo de kwaliteit van leven op de Gazastrook kan verbeteren, is dat pas een belangrijke stap richting vrede. Een stap die veel meer impact heeft dan lege woorden over een onafhankelijke Palestijnse staat.

De EU zou niet moeten eisen van Netanyahu en Liebermann dat ze zich uitspreken vóór een twee-staten-oplossing, maar dat ze naar oplossingen voor de echte problemen zoeken: nederzettingen, blokkades, en niet te vergeten het aanhoudende Hamas geweld. Dat zou het proces naar vrede pas echt verder helpen.

Gisteren zag ik de eerste rugzak aan een vlaggenstok hangen. De zon scheen, de rugzak wiebelde. Het was een mooi gezicht.

Daarna las ik een krantenartikel over eindexamenkandidaten die de hele dag zenuwachtig zaten te wachten op het telefoontje. Het Telefoontje: of ze geslaagd waren of niet. En toen realiseerde ik me iets onpoëtisch: scholieren worden tegenwoordig natuurlijk gebeld op hun mobiele telefoon. Ze kunnen tijdens dat wachten gewoon naar buiten. Iets leuks doen. Picknicken. Breezers drinken. Rondlopen.

lees verder›

Er zijn mensen die, getuige hun e-mails en sms’jes, werkelijk helemaal ‘gek met’ puntjes zijn. Een willekeurige massamail vanaf een wereldreis: „Tanzania… Echt de mooiste zonsondergangen hier… fijne mensen… lekker eten… Mmm, nog helemaal geen heimwee naar Nederland…!”

Ik neem aan dat de massamailschrijver zich voorstelt dat hij een voice-over in een natuurdocumentaire is. Voice-overs in natuurdocumentaires pauzeren namelijk altijd overweldigend veel, liefst middenin een zin. Kun je voor kiezen, maar irritant… is het wel… vanwege de… pseudodiepzinnigheid die er vanaf straalt…

Er bestaan ook jongens die hun sms’jes aan meisjes volproppen met puntjes. „Kom je zo tv-kijken? Heb ‘m al aangezet…” Deze puntjes suggereren eerder iets romantisch, of zelfs iets vies. Alsof hij hardop ‘puntje puntje puntje’ zegt, met een vette knipoog erbij. Alleen is vaak niet duidelijk wat er dan precies zo spannend is aan bijvoorbeeld het aanzetten van de tv.

Een heel nieuw genre puntjesgebruikers beweegt zich op Twitter. Een mooi voorbeeld is Marco Borsato (www.twitter.com/borsato): „Zondag gevoel lekker naar de film met de kids kan zo……leuk zijn gewoon naar de film.” Je zou bijna denken dat het níét echt leuk was. Maar dat denk ik niet, de puntjes drukken hier waarschijnlijk de bedenktijd uit die het zoeken naar het juiste woord (‘leuk’) kostte.

Nog een Borsato-original: „We zijn er.. zo dat was echt lekker nu snel luca naar bed en dan warmbad toastje paling en….. een wijntje?… nee dat doe ik wel met…..”

Dat wijntje blijkt hij uiteindelijk te drinken met Guus Meeuwis, maar daar gaat het nu niet om. Nee, let op de variatie in het gebruik van puntjes. Opvallend is dat Marco, een creatieve geest, schijt heeft aan de internationale regel ‘drie puntjes, niet meer en niet minder’.

Het is alsof Marco’s tweets een verborgen ritmiek hebben. Een maatsoort. Zou hij ze eerst zingen voordat hij ze opschrijft? Daar kunnen we alleen maar naar gissen… (Vooral slotzinnen met puntjes zijn verschrikkelijk.)

Hoe speelt het CDA het toch klaar om zich keer op keer te profileren als onbetrouwbaar en verdacht? Het lijkt wel of ze daar een mediastrateeg voor in dienst hebben. Iemand die het relletje ‘Catshuisbrand’ op dezelfde manier regisseert als de steun voor de Irakoorlog. Het is een regie in vijf bedrijven.

1. De teaser. Roepen dat er niks aan de hand is. ‘Gewoon doorlopen mensen!’ en tegelijkertijd alle relevante stukken verborgen houden. Zowel bij ‘Irak’ als bij ‘Catshuisbrand’ haalden journalisten bakzeil als ze vertrouwelijke rapporten wilden opvragen via de Wet Openbaarheid Bestuur. Logisch gevolg was dat het wantrouwen groeide, en er een nog fellere jacht op die ‘stukken’ werd ingezet.

2. De vondst. Herinnert u zich het door NRC geopenbaarde Geheime Memorandum over de Irakoorlog nog? Nu heeft RTL ook zo’n kattebelletje gevonden over de Catshuisbrand. Ik vermoed dat er stapels van dat soort stukken (concepten, halve adviezen) op elk departement te vinden zijn, maar alleen de CDA-mediastrateeg weet ze vol in de spotlights te krijgen. De halsstarrige oesterhouding van de regering dwingt de pers immers om groots met de snippers uit te pakken.

3. De verdenkingen voeden: voor microfoons alles ontkennen, de gelekte stukken met ambtelijk abracadabra nog meer doofpotlucht geven, arrogantie betrachten in spoeddebatten. Alles om bij het publiek het beeld neer te zetten van een premier die de gordijnen dichttrekt en zijn hoofd snikkend onder een kussen verbergt.

4. De climax. Het huzarenstukje van de mediastrateeg: doen alsof de oester eindelijk opengaat (er komt een Irakonderzoek; de Kamer krijgt de Catshuisstukken), maar daarbij zoveel kaarten op de borst houden (een ‘zelfbenoemde onafhankelijke’ commissie; een ‘vertrouwelijk in te zien’ rapport: let op die grappige oxymorons), dat het wantrouwen en de verbijstering compleet zijn.

5. En dan? Dan zijn we weer terug bij af. Niets aan de hand mensen. Gewoon doorlopen.

En dat doen we dan ook. Naar de PVV bijvoorbeeld.

Je gaat haast geloven dat de CDA-mediastrateeg stiekem een infiltrant van Wilders is.

Christiaan Weijts

Het is niet moeilijk om iets te voelen voor Michael Gorbatsjov, want hij heeft Rusland een fijner land gemaakt, en daarmee de wereld een fijnere wereld. Hij heeft onbegrijpelijke maar geruststellende termen zoals ‘perestrojka’ ingevoerd. En hij heeft een grote wijnvlek op zijn hoofd.

Dus ik voelde al veel voor Gorbatsjov. Zelfs toen hij zichzelf een paar jaar geleden uitleende voor een Louis Vuitton-advertentie deed hij dat met gratie en waarde. Dat lukt de meeste sterren toch niet.

lees verder›