Moslimfilosoof. Zo wordt Tariq Ramadan, de ontslagen integratieadviseur van Rotterdam, steeds genoemd. Over dat woord heb ik lang moeten nadenken. Kan dat eigenlijk wel, moslimfilosoof zijn?

Mijn tekstverwerker kent het woord niet, dus dat is al een teken aan de wand. En ook ik heb zo m’n twijfels. Ik bedoel, Ramadan voert zelf deze titel niet, maar toch: kan hij, al filosoferend, nog tot de conclusie komen dat onze moraal haar oorsprong vindt in de menselijke wil in plaats van die van God? Kan hij, bij nader inzien, vinden dat Darwin een betere verklaring voor het ontstaan van het leven had dan de Koran? Kan hij, na enige reflectie, zijn geloof in transcendentie alsnog inwisselen voor een materialistische verklaring van de wereld om ons heen?

lees verder›

Aan mijn twitterende broer stel ik steeds dezelfde twee vragen: ‘Waarom twitter je?’ en ‘Waarom lees je tweets van anderen?’

Hij kan me daar geen bevredigend antwoord op geven. Eigenlijk kom je met iedereen – pro-Twitters en anti-Twitters – op dezelfde conclusie uit: mensen twitteren altijd dat ze een boterham met pindakaas hebben gegeten, en dat is niet interessant. En toch blijven ze twitteren, en tweets van elkaar lezen.

De enige reden dat je misschien het getwitter van een ander zou willen lezen, kan ik me voorstellen, is dat diegene beroemd is. Het is anders om te lezen dat Paul de Leeuw een pastasalade heeft bereid, dan dat de man van je ex-collega een pastasalade heeft bereid.

lees verder›