Op de terugweg van de Verenigde Staten heeft Mary Antoine nog een laatste opsteker in petto. „In Europa genieten de mensen meer van het leven”, zegt ze jaloers. Dat verbaast me, want mijn indruk is nou juist dat in Amerika minder wordt geklaagd dan in eigen land. Het motto ‘niet klagen, maar doen’ wordt dan wel niet uitgesproken, maar het is na zes weken langs de oevers van de Mississippi wel de indruk die wordt gewekt.
Maar daar is het Mary nou juist om te doen. „Mensen werken en werken. Er is nooit eens tijd voor ontspanning. Als ze een week vakantie per jaar nemen, is het veel.” Zelf kan ze er trouwens ook wat van. Mary is de bibliothecaresse van Prairie du Chien, maar eerst en vooral het historisch geweten van het rivierstadje. Zo organiseert ze jaarlijks educatieve historische toneelspelen en heeft ze de rijke geschiedenis van haar woonplaats nauwkeurig in kaart gebracht – in haar eigen tijd.
Mary heeft vastgesteld dat de Franse Canadezen die hier voor de komst van de Amerikanen de dienst uitmaakten, gezellige jongens waren. Ze handelden in pelzen, namen bij gelegenheid flink in en trouwden indianendochters. „Kijk, daar heb je het”, zegt ze, „ze genoten van het leven”.
De eerste Amerikanen daarentegen waren Brits, op zoek naar religieuze vrijheid en land. „Het waren fanatieke harde werkers die nauwelijks op hun voorgangers leken. Trouwen met indianen? Geen denken aan, die verjoegen ze!”
En zo ziet Mary zelfs in het verleden van Prairie du Chien een verklaring voor de Amerikaanse haast. „Amerikanen leven nog steeds alsof ze de toekomst moeten veroveren. Geen moment te verliezen, en geen tijd om te genieten.”
Het werpt wel een ander licht op het thuisland. Als ik bij Schiphol de roltrap afkom en mij met mijn koffers tussen de massa wring om in een trein vol ergernis over de wegen die ik blokkeer, neer te zijgen tussen mensen die proberen alleen te zijn achter dezelfde krant, dan weet ik dat ze genieten.
Wel zo rustig.
