Hoeveel uur hebben we nog? Hangt af van hoe laat u het heeft. Vroeg opgestaan, next van de mat gepakt, en meteen klaarwakker? Dan is het nog een uur of zeventien. ‘t Gisteravond daarentegen laat gemaakt, bovendien nooit echt een kwiek type geweest, en bij de eerste ontbijtboterham slaat de klok alweer het middaguur? Reken zelf maar uit.

Overigens is het nogal potsierlijk dat de leden van de SER de media zo gek hebben gekregen om de spanning op de laatste dag ineens nationaal op te voeren, alsof het om de uitslag van een Idol-wedstrijd of om een jaarwisseling op Trafalgar Square ging. Waarschijnlijk hoopten ze zoiets ook in hun hoogmoed – dat straks vijfhonderdduizend mensen op het Museumplein, het dubbele aantal op het Malieveld, en de overige miljoenen verspreid over honderden dorpspleinen, vlak voor de laatste klokslag van de dertigste september 2009 collectief een keel zouden opzetten om van tien tot één de ultieme secondes af te tellen. Live bij de NPS. Verslaggever Joost Karhof. Kijkdichtheid natuurlijk nul, want ook de lammen, de blinden, de uitgeputte stratenmakers die morgen met pensioen zouden gaan, de zieken en de stervenden hadden het allemaal in natura meebeleefd.

lees verder›

Nog één nachtje slapen, en dan hoef ik nooit meer gebeld te worden, tijdens het bakken van een ingewikkeld visje, om dit gesprek te voeren:

Jolige stem: ‘Goedenavond mevrouw, spreek ik met mevrouw Bran… Eh… Brancottius?’

Ik: ‘Mja.’

‘Mag ik u iets vragen mevrouw Brancottius, bent u de hoofdbewoner van dit huishouden?’

‘Waarom wilt u dat weten?’

‘Dat zal ik u zo uitleggen mevrouw Brancottius. Bent u de hoofdbewoner van dit huishouden?’

‘Nou, geen idee eigenlijk wie hier nou precies de hoofdbewoner is, dat wisselt per dag, maar wat wilt u mij aansmeren?’

lees verder›

Kabul, 29 september. In de Afghaanse hoofdstad Kabul is vandaag de eerste officiële Nederlandtop gehouden. De belangrijkste uitkomst van de top was de toezegging van Afghanistan om tot medio 2010 de wederopbouwmissie in Nederland voort te zetten. De missie zal zich voornamelijk richten op veertig zogenoemde Vogelaarwijken. Ook zal de politiemacht in de stad Gouda (provincie Zuid-Holland) worden versterkt, nu is gebleken dat zij steeds meer terrein verliest ten opzichte van plaatselijke opstandelingen. De Amsterdamse bioscoop De Munt, waar vorige week nog hevige onlusten uitbraken, is volgens waarnemers inmiddels weer tot Groene Zone verklaard.

lees verder›

Het is een nieuw soort beroep geworden: iets shockerends over vrouwen roepen, daar een boek over schrijven, op de cover van dat boek gaan staan met een integere, maar scherpe blik en vervolgens tot in lengte van dagen je punt (en eigenlijk alle punten die vagelijk raken aan het onderwerp ‘vrouw’) in talkshows verdedigen tegen de mannen aan tafel, liefst in een leuke jurk.

Heleen Mees bedacht dit beroep een paar jaar geleden, en nu doet sinds kort Marike Stellinga het ook. Heleen Mees riep dat al die deeltijdwerkende moeders zich uit hun bakfietsbestaan moesten losscheuren en een fulltime topfunctie bij de ABN Amro moesten ambiëren. Marike Stellinga, het andere vrouwelijke geluid, roept precies het tegenovergestelde: dat vrouwen minder ambitie hebben dan mannen, dat er daarom geen quota voor vrouwen aan de top gesteld hoeven te worden, want ze willen niet naar de top, en dat bijvoorbeeld kinderopvang ook niet gratis hoeft te zijn.

lees verder›

Volgens het laatste nieuws ligt de Poolgrens bij China. Bij ons ligt-ie bij Polen. Bij ons is de grens bij Polen bereikt. Bij ons is de grens met Polen bereikt. Er zijn van die zaken die alleen Polen nog doen. Zij zijn de grens. Zij gaan over de grens.

En als zelfs de Polen het niet willen doen? Dan zijn er altijd nog de Chinezen. Hun grens ligt nog verder weg. Inderdaad, in Polen ligt de grens bij China. Of beter gezegd, waar de Polen onder onze grens zitten, zitten de Chinezen onder die van de Polen. Krijg je een Pool pas voor een stuiver in beweging, dan is daar altijd nog de Chinees die het voor minder doet.

Zo klaar als een klontje.

Hoe dan ook, in Polen wordt een klaverblad gebouwd. Zoiets als het Prins Clausplein, maar dan komend vanuit Lodz. Dat ligt in Polen. Volgens de berichtgeving waren er genoeg Polen die het klaverblad wel wilde bouwen. En de prijs waartegen ze dat wilde doen was zoals te doen gebruikelijk ook behoorlijk lekker. Maar toen kwamen de Chinezen en die bliezen het verhaaltje uit.

Nu bouwen de Chinezen dus de Poolse Claus. En de Poolse arbeider spreekt er schande van. Want als Chinezen aan alle klavertjes gaan zitten, waar leidt dat dan toe? Welke wegen kunnen de Polen dan nog bewandelen? Hoe zit het trouwens met hun werkvergunningen? Moeten de Chinezen niet het land uit?

Ach, zoete wraak die globalisering heet. Vroeg of laat staat er achter elke deurpost een Chinees. Net zolang tot het goedkoper is voor Chinezen om Nederlanders te huren, of Polen. Maar dan zijn er eerst nog de Vietnamezen, de Bengalen, de Kenianen, de Hondurezen en de Brazilianen. De weg naar gerechtigheid is lang, heel erg lang.

Onderweg in Polen reageert te burgemeester van Warschau verdacht ontspannen. ,,Het is een goede uitdaging voor Europa om lager betaalde arbeiders te hebben’’, zegt ze slim. Dat gezeur over de Polen. Thuis moeten ze er ook niet over beginnen. Daar spreken ze tegenwoordig over het ‘Chinezen-effect’. Dat betekent prijzen drukken door met de komst van Chinezen te dreigen. Het schijnt dat het werkt. Al kost het af en toe een klaverblad.

Paul de Leeuw houdt op met twitteren, las ik in een kwaliteitskrant die dat blijkbaar nieuws vond. Maar ja, in een andere kwaliteitskrant zag ik op de voorpagina over vier of vijf kolom een foto afgedrukt van Marco Borsato die niet goed op z’n boekhouder had gelet, zodat z’n zoontje bijna geen cadeautje had gekregen voor z’n achtste verjaardag. Maar Paul de Leeuw en alle andere Nederlandse artiesten springen bij. Het nieuws: Nederland is één grote artiestenfamilie.

Het nieuws over Paul – misschien stond het niet in de krant en alleen op haar site, maar daar willen die kranten toch allemaal naar toe? – betekende een hele schok voor medetwitteraars. ‘Wat moeten we zonder Paul?’, werd er eentje geciteerd, ‘Er valt zomaar een gat in mijn dagbesteding’. En een ander treurde: ‘Jammer, hij had altijd zulke grappige en harde tweets’.

lees verder›

Af en toe vraag ik me verongelijkt af: waarom waren er in mijn jeugd geen supermarktacties? Ja, we hebben ons ooit een jaar (met ruime uitloop) gek laten maken met die Flippo’s, maar verder dan dat kwam het niet. En ach, misschien was er af en toe wel ergens een voetbalplaatje te krijgen. Maar daar ontstond dan weer geen gekte over. En gekte, daar gaat het om bij supermarktacties.

Momenteel lopen er twee acties tegelijk: de Gogo’s die je kunt sparen bij C1000, en de Puzzelstukjes van Albert Heijn. Ik volg ze met argusogen. En ik blijk met een misvatting geleefd te hebben. Ik dacht namelijk altijd: Albert Heijn is een winner en C1000 is een loser. Nou, dat gaat helemaal niet op in de kwestie Gogo’s-Puzzelstukjes.

lees verder›

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

Dat de rechter onafhankelijk is, betekent nog niet dat hij volmaakt zou zijn. Dat denken de mensen vaak, dat schijnt Montesquieu indertijd ook te hebben gehoopt, maar nu zie je weer hoe het met zulke vooronderstellingen oppassen geblazen blijft. Negen rechters in Arnhem moeten beslissen over een weekje verlof voor de vrouwenhandelaar Saban B., ze wikken en wegen, en komen ten slotte ‘op goede gronden’ tot de conclusie dat B. best een paar dagen bij de door hem persoonlijk verhandelde bruid en hun liefdesbaby kan logeren zonder dat de rechtsorde daardoor gekrenkt zal worden. Helaas: fout gewikt en gewogen. Vanaf de gevangenpoort nam B. onmiddellijk een taxi naar Anatolië.

lees verder›

Ik was als kind fan van het programma Rembo & Rembo, waarin twee mannen sketches maakten over, bijvoorbeeld, iemand die snotkunstenaar was, of een man die een tweedehands föhn zocht. De ene Rembo verdween later geloof ik in de wereld van drank en drugs, en de andere Rembo, Maxim Hartman, bleef tv-programma’s maken. Nu heeft hij een boek geschreven: Maling. Ik las het onmiddellijk. Jeugdhelden zijn de hardnekkigste helden.

Maling is een nieuwe stap in de literatuur, wat wil zeggen dat Maxim Hartman alles heeft opgeschreven wat hem te binnen viel, zonder samenhang. Die invallen heeft hij gelardeerd met potloodtekeningen van halfnaakte vrouwen. Mijn jeugdheld bleek inderdaad de geniale krankzinnige waar ik hem als kind voor had aangezien. Een opluchting.

lees verder›