Dat je via het HSL-tracé naar Rotterdam kunt, maar alleen met stoomtractie; dat minister Eurlings met dat opgepoetste hoofd elke dag in een wegwerkershesje op Het Journaal staat te glimmen, zonder één garantie dat het ook helpt; of dat weinig bewoners van het Amsterdamse Buikslotermeerplein nog tijdens hun leven met de metro naar Station Zuid zullen kunnen – dat zijn dingen waar ik mee kan leven.

Maar met het nieuws dat er (pas in november!) niet 34 maar op z’n mooist 8 à 10 miljoen vaccins tegen de Mexicaanse griep beschikbaar zijn?

lees verder›

E r zijn veel vooroordelen over vrouwen, en ik krijg ze sinds kort allemaal te horen in één lange, modderige, saaie, voorspelbare en redelijk agressieve stroom, omdat ik in een tv-programma zit met alleen vrouwen.

Ik zal die vooroordelen niet herhalen, want saai. Bovendien is er maar één vooroordeel over vrouwen dat klopt. En dat is dat ze te veel in hun tas doen.

Vrouwen slagen erin om op een gewone dag, waarop ze niet gaan survivalen of emigreren, in hun tas het volgende te stoppen: drie lipvervetters van verschillende merken, allerlei losse en lekkende make-upartikelen, twee telefoons waarvan de ene al maanden niet opgeladen is, een raar Ecuadoriaans poppetje, tekengerei, een fles water, een lege deodorant, een boek, verfrommelde briefjes waarop bijvoorbeeld alleen het woord ‘terugbellen’ staat, een oud tijdschrift, Sultana’s in staat van ontbinding, een bruine banaan. (Bron: mijn eigen handtas.)

lees verder›