Aaf Brandt Corstius: Sultana’s in staat van ontbinding

E r zijn veel vooroordelen over vrouwen, en ik krijg ze sinds kort allemaal te horen in één lange, modderige, saaie, voorspelbare en redelijk agressieve stroom, omdat ik in een tv-programma zit met alleen vrouwen.

Ik zal die vooroordelen niet herhalen, want saai. Bovendien is er maar één vooroordeel over vrouwen dat klopt. En dat is dat ze te veel in hun tas doen.

Vrouwen slagen erin om op een gewone dag, waarop ze niet gaan survivalen of emigreren, in hun tas het volgende te stoppen: drie lipvervetters van verschillende merken, allerlei losse en lekkende make-upartikelen, twee telefoons waarvan de ene al maanden niet opgeladen is, een raar Ecuadoriaans poppetje, tekengerei, een fles water, een lege deodorant, een boek, verfrommelde briefjes waarop bijvoorbeeld alleen het woord ‘terugbellen’ staat, een oud tijdschrift, Sultana’s in staat van ontbinding, een bruine banaan. (Bron: mijn eigen handtas.)

Bovendien wisselen veel vrouwen vaak van tas, dus dan moeten al die gelukspoppetjes en Post-Its weer overgeheveld, waarbij meestal één ding (de sleutelbos) vergeten wordt.

Het gevolg: veel paniekerig gegraaf in de tas, waarbij niets gevonden wordt en vingers verwond raken door het handige reisnagelschaartje dat ergens in de krochten rondzwerft.

Kort geleden was ik uit eten met twee vrouwen die voor dit probleem een oplossing hadden: een klein tasje met vakken dat je in je echte tas stopt. In dat kleine tasje zitten, geordend, alle noodzakelijke dingen. Dus geen diep gegraaf meer, en overhevelen gaat in één moeite.

Ik vond de tas-in-tas een zwaktebod. Wij vrouwen zouden er toch voor kunnen kiezen om al die bruine bananen en klonterende mascara’s niet meer mee te nemen en gewoon eens een jaar lang met dezelfde degelijke bruine lederen tas rond te lopen?

Maar de vrouwen vonden dat ik er onmiddellijk een moest kopen, in een lichte kleur, ‘anders kun je hem niet vinden in je tas’. Dit leek mij een dubbel luxeprobleem, of een paradox, of een paradoxaal luxeprobleem, of nee, een paradoxale oplossing voor een luxeprobleem. Of zoiets. In ieder geval iets waar veel x-en in voorkwamen.

Maar ik heb er nu natuurlijk een. „Dit is een vakverdeler”, hoorde ik de verkoopster van de Bijenkorf statig uitleggen aan een verkoper die verbaasd naar mijn aankoop keek.

Een vakverdeler. Zo ga ik de Bag in Bag ook maar noemen, en niet een zwaktebod voor vrouwen die weigeren hun leven te beteren.