Verkiezingen in Duitsland. Ineens disproportioneel veel Duits op radio en tv. Alle verslaggevers spreken de Duitse namen en plaatsnamen keurig uit. Dat is bijzonder, want dé nationale hobby die ons hele volk al sinds ‘40-‘45 verbindt is ‘Duits raar uitspreken’. Daarbij zijn twee hoofdstromingen te ontdekken: De nazi- en de pornostroming.

De nazistroming laat zich vooral inspireren door films over de Tweede Wereldoorlog. Dat betekent dat alles hard geschreeuwd moet worden. Te beginnen met ‘Jawohl!’. Maar daarna kan ook gevarieerd worden, bijvoorbeeld door op een strand vol met Duitsers keihard te roepen: ‘Mein fiets zurück!’ Ook woorden als ‘raus!’ en ‘ausradieren!’ doen het goed in de nazistroming.

De pornostroming wordt daarentegen eerder geïnspireerd door de jaren zeventig. Anders dan bij de nazistroming moet hierbij juist alles uiterst zwoel uitsproken worden, en een half octaafje lager dan normaal. De naam ‘Angela Merkel’ is uitermate geschikt om op z’n porno-Duits uit te spreken. De laatste lettergreep moet lang uitgerekt worden, en daarna mag er nog wat gekreund worden.

Er is trouwens nog een derde stroming. Die is veel minder groot, en richt zich op het nadoen van het MTV-Duits. Wat is MTV-Duits? Welnu, toen MTV Europe nog niet zo lang bestond, waren er voortdurend Duitse reclames op te zien. Daarbij een Duitse stem die schreeuwerig en bronstig tegelijk was, en die dingen riep als: ‘Jetzt! Die coolste Partytracks! Toll!’ Nu zie je die Duitse reclames niet meer op MTV. Alleen mensen die dat als puber hebben meegemaakt (ik dus) vinden het grappig om ‘Party’ op z’n Duits uit te spreken.

Vanwege onze nationale hobby heb ik altijd zo’n medelijden met leraren Duits. Goed, die hebben er zelf voor gekozen, maar zouden ze wel beseft hebben dat ze dan generatie na generatie voorbij zouden zien trekken, waarbij elke generatie zichzelf weer even grappig en inventief vindt? Als leraar Duits moet je dan waarschijnlijk een beetje schaapachtig meelachen, omdat je anders al helemaal als nazi wordt weggezet.

En ondertussen stilletjes denken: ‘Verdammt noch mal.’

Paulien Cornelisse

In Nederland was hij slecht in vorm geweest, maar dat compenseerde hij vorstelijk in de uitwedstrijden. Jan Peter Balkenende mocht weer aanschuiven bij de grote jongens van de G20, nog zonder eigen lidmaatschapspasje, maar, verzekerde hij na afloop, er waren ‘vooruitzichten’ op een permanente plaats.

Dat werkte zo goed in op zijn zelfvertrouwen dat hij een paar dagen later, tijdens een spreekbeurt bij de Verenigde Naties, de wereld opriep om ‘moed te tonen’. En straks is het weer raak, op 5 november mag hij opnieuw op het wereldpodium staan, nu voor de Europalezing.

We wisten het al. Ook zonder de berichten van een betrouwbare Europese nieuwssite, die een anonieme bron rond het Binnenhof laat vertellen dat onze Balkenende de eerste Europese president wil worden. We wisten al dat Balkenende en zijn buitenlandminister Verhagen er alles voor over hebben om internationaal in het gevlei te komen.

Terwijl de Zeeuw zijn tong stuk likt op Barack Obama en Angela Merkel (zij is erg close met hem, zegt de anonieme bron, en wil hem liever dan Tony Blair), likt de Limburger zich scheel aan Hillary Clinton. Hoe dacht je dat Jaap de Hoop Schepper en Ruud Lubbers hun baantjes kregen? Nee, opgroeien in een klein land is één, carrière maken doe je internationaal. Of is het Zeeuws-Limburgse slijmoffensief allemaal voor ons, voor ‘het landsbelang’?

Grootste paaimiddel is deelname aan Amerikaanse militaire missies. Dat had een parlementair onderzoek naar de Irakoorlog duidelijk kunnen maken, maar de PvdA hield dat tegen, en stemde, na een kolossale draai, in met een onderzoek, dat nu vertraagd is.

Nu staat dezelfde opstelling op het bord. Volgens de PvdA gaan we weg uit Afghanistan, maar als we het CDA en de CU goed beluisteren, weten zij dat nog zo net niet. Wat gaat de PvdA doen?

De vorige draai kostte ze bijna precies zoveel zetels als dat er Nederlandse militairen zijn gesneuveld in Afghanistan. Allemaal gevallen voor Balkenendes internationale carrière. Of was het, dat kan natuurlijk ook nog, voor het landsbelang?

Christiaan Weijts

Wat ik tot gisteren nog niet had meegemaakt, was een combinatie van griep en zwangerschap. Het ene moment zit je op de bank met pijn in al je ledematen, het volgende moment besproei je de houten vloer met je ontbijt.

Het is, kortom, afwisselend.

Tijdens de dag, die ik in bed doorbracht, kon ik één stuk in Vanity Fair lezen.

Vanity Fair is het ideale blad voor zieken, want het staat vol intelligente roddelverhalen. Op de cover stond Jackie O., want over haar zijn de intelligente roddels nog steeds niet op. ‘Jackie, Her Loneliest Battle’, was de kop. Ik sloeg het stuk over, want ik was bezig met mijn eigen lonely battle.

lees verder›