Mannen die ontroerd raken. Dat is ontroerend. Tenzij ze zichzelf expres zitten te ontroeren, dan is het weer tenenkrommend. Van die mannen die over zichzelf gaan zeggen: „En als ik dan aan mezelf terugdenk… Zo’n klein mannetje met twee van die Friese doorlopertjes… En maar schaatsen tegen die wind in… En moet je me nu eens zien.”

Mannen die per ongeluk ontroerd zijn, komen meestal een stuk minder goed uit hun woorden. Leo Beenhakker zei afgelopen dinsdag tijdens een boekpresentatie tegen voormalig Feyenoordvoorzitter Jorien van den Herik: „En als ik dan even persoonlijk spreek, dan zeg ik: verdómme, Jorien van den Herik, ik mis je.”

Een lieve uitspraak. Ten eerste omdat het zo ongebruikelijk is om in een emotionele verklaring voor- en achternaam van de aangesprokene te noemen. Ten tweede vanwege dat ‘verdomme’. Daar houden ontroerde mannen heel erg van, even een mild scheldwoord gebruiken, zodat het niet te soft wordt allemaal.

Ontroerde mannen zeggen ook graag het woord ‘man’. Stel, je bent een man en je beste vriend heeft jouw herdershond van de verdrinkingsdood gered. Dan is het moment aangebroken om te zeggen: „Hé, bedankt man.” En dan iets met een soort halve omhelzing. Waarna bier.

Soms, als mannen tranen in de ogen krijgen, dan gaan ze er een grapje van maken, en zeggen ze: „Sterk spul hè, die Fisherman’s Friend.” Ook als er in de verre omtrek geen Fisherman’s Friend te bekennen is. Of ze gaan zich verontschuldigen: „Sorry, ik werd even emotioneel.”

Terwijl niemand het erg vond.

Jorien van den Herik, die verdómme gemist werd, was zelf een stuk minder van zijn stuk. Toen hem werd gevraagd of hij dan boos was over hoe het destijds bij Feyenoord allemaal was gegaan, zei hij: „Nee, dan word je niet boos. Dan word je zakelijk.”

Een prachtige nieuwe variant op „Mama is niet boos, mama is teleurgesteld/verdrietig.”

De interviewer probeerde nog wat emotie los te krijgen door te vragen: „Ja, en hoe uit zich dat ‘zakelijke’ dan?” Maar nee hoor. Alle emotie zat bij Beenhakker.

Paulien Cornelisse

Wie bij ‘crisis’ nog steeds aan alarmlichten, adrenaline en acuut ingrijpen denkt, begrijpt niets van moderne politiek. Nee, het beste is om kalm te blijven. In crisistijd moet je beschikken over een mediterrane loomheid.

Maatregelen? Over een jaar of elf kunnen we zo zoetjes aan eens beginnen met het verhogen van de AOW-leeftijd, zodat die tegen 2026 twee jaartjes hoger ligt. Althans, dat is de theorie. Tegen die tijd zijn we weer drie, vier kabinetten verder, dus tja, dan kan alles anders zijn.

Wat doen we op korte termijn? De vliegtaks afschaffen en een slooppremie voor oude automobielen uitdelen. Puur symboolpolitiek, want extra nieuwe auto’s zijn er niet door verkocht. En terecht, want wie een nieuwe auto koopt, is volslagen van lotje getikt. Rij er de garage mee uit, en hij is al een kwart minder waard; die kun je er beter door iemand anders af laten rijden.

Betracht mediterrane loomheid maar vergeet de bühne niet. Blijf op je luie reet zitten, maar laat je wel chaufferen van crisisberaad naar spoedoverleg, en vergeet niet af en toe uit het raampje te zwaaien naar de haag van belangstellenden, die je zoet houdt met strooigoed.

Vliegtaks, woningisolatie, slooppremie, zandsuppletie, het lijken de Drie Dwaze Dagen wel.

Natuurlijk, er zijn maatregelen denkbaar die wel degelijk iets kunnen uithalen – hypotheekrenteaftrek, AOW-leeftijd, een werkelijk groot bouwproject, troepen terugtrekken, immigratiestop, uitkeringen van potverteerders staken – maar ja, dat levert zoveel gezeur op, daar moet je je vingers niet aan willen branden. Nee, daar zet je, na lang tafelen, een commissie op. Of je besluit om met ingang van 2020 iets te veranderen.

Vanaf twee-duizend-en-twintig ieder jaar een maandje langer werken, en dan in twee-duizend-en-zes-en-twintig de AOW-leeftijd naar 67 opschroeven?!

Tut-tut… Wacht even…! Is dat niet wat ál te vlot en rigoureus? Moeten we daar niet eventjes een commissietje op zetten dat daar een jaar of acht eens even heel kalmpjes op kan studeren?

Ik stel voor dat er een parlementaire enquête komt naar de veel te overhaaste besluitvormingen van dit kabinet.

Christiaan Weijts

Ik raak de laatste tijd vaak verzeild in de Hema. De oom van mijn vriend had dat al voorspeld. Volgens hem krijgen alle zwangere vrouwen nesteldrang, en die nesteldrang uit zich in een onstopbare gang naar de Hema. De oom zegt ook dat veel zwangere vrouwen dingen bij de Hema stelen: rompertjes, speentjes, babyolie. Allemaal door de natuur ingegeven, door het speciale Hema-hormoon.

Ik heb nog niets gestolen, maar het klopt wel dat de Hema, meer dan vroeger, een bijzondere aantrekkingskracht op me uitoefent. Samen met een stuk of drie andere zwangere zombies, die ook net op dat moment naar de babyafdeling zijn toegezogen, sta ik dan bij een rek en voel, bijvoorbeeld, aan een trappelzak. Onverrichterzake vertrek ik even later altijd weer naar huis.

lees verder›