De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 30 oktober 2009
Is Ed Nijpels een graaier?
Dat zou ik niet meteen willen zeggen, Ook nu hij de zestig begint te naderen en z’n gezicht wat voller is geworden, blijf ik hem zien als de kruising van een rotjongetje en een huilebalk: moeder, ze pesten me. Je komt dan ongeveer uit bij de wat achterbakse dorpsgenoot van Dik Trom, die Bruin heette: Bruin Boon. Vrouw Boon, Bruins moeder, was ook geen erg sympathiek karakter in de boekenreeks. Was er eigenlijk een vader Boon? Misschien wilde de schrijver een achtergesteld milieu en een minder gelukkige jeugd suggereren. Hoe dan ook: Bruin had ik in deze tijd wel degelijk bestuursvoorzitter van het pensioenfonds ABP zien worden. Dik Trom nooit.
Een vriendin van mij maakte een zombiemusical, en werd daardoor uitgeroepen tot zombie-expert. Hoewel ik veel van zombies houd (ik figureerde ooit bijna in een zombiefilm, met als enige vereiste ‘dat je het niet vervelend moet vinden als er vleeswaren op je gezicht gelegd gaan worden’) had ik geen idee van de peilloze diepten der zombiewereld.
Zo vertelde ze me laatst dat ze jurylid bij een debat was geweest. Op een zombiefestival. ‘Een debat over wat?’, vroeg ik. ‘Hoe bejaarde zombies uit hun sociale isolement gehaald moeten worden?’ ‘Nee’, zei ze. ‘Over langzame en snelle zombies.’ Er bleek al een tijd een heftige tweestrijd onder zombieliefhebbers te heersen. De ene groep is van mening dat ondoden ook kunnen rennen, en dus als ranke hinden, hun loshangend vlees wapperend in de wind, achter je oma aan kunnen gaan. De andere groep is er heilig van overtuigd dat zombies moeten strompelen. Zombies zijn namelijk net opgestaan uit de dood, en bewegen zich dus nog langzaam en onhandig.
