Een paar dagen geleden werd ik opgebeld door de redactie van De wereld draait door, die zich meende te herinneren dat ik de beweging van Pim Fortuyn ooit met de NSB had vergeleken.

Dat kon ik om te beginnen tegenspreken. Ik vertelde de aardige mevrouw aan de lijn dat het onjuiste verhaal indertijd is verspreid door de wijsgerige Leidse jokkebrok Paul Cliteur, die zich daarna uit angst voor mijn wraak in een bezemkast moet hebben opgesloten, want ik zie hem nooit meer ergens en zeker niet meer in Buitenhof. Voorzover het om verschillende evenknieën gaat ben ik zelf nooit verder gekomen dan een vergelijking tussen Fortuyn en Mussolini: allebei links begonnen, allebei afkerig van politiek, allebei een beweging in plaats van een partij. Het enige wat Fortuyn (At your service!) nooit heeft gehaald was een balkon. Laat staan eentje in Rome.

Lees verder

Vandaag leggen we een gehaktbal op de sofa. Ik heb het natuurlijk niet over zomaar een Febo-gehaktballetje, maar over de grootste klomp vlees ter wereld, een flinke knaap uit New Hampshire, een buitenaards wezen van maar liefst honderdtien kilo afvalvlees.

Gehoorzaam aan de regels van de psychoanalyse en schrijvend op vetvrij papier luister ik naar wat hij te vertellen heeft. Dit betekent dat ik zelf zoveel mogelijk mijn mond houd en de gehaktbal met veelbetekenende stiltes en gekuch aan de tand voel over zijn inner self.

Lees verder