De stormvloed is toch niet zo groot als werd verwacht. De VSNU, vereniging van universiteiten, zegt dat er 11 procent meer eerstejaars aan een universitaire studie beginnen dit jaar. Dat is een dubbel zo grote stijging als vorig jaar, maar het is maar de helft van wat er op basis van de voorinschrijvingen in augustus gevreesd werd.

In de afgelopen drie maanden besloten 6.000 inschrijvers om toch maar niet met hun studie te beginnen. ‘Grapje!’, zeiden ze tegen de roostermakers en zaal-inplanners. ‘Grapje!’ zeiden ze tegen de universiteit, voor wie een afhaker een soort microfinanciële malaise is. ‘Grapje’ zeiden ze tegen Plasterk en de belastingbetaler, die een ov-studentenkaart en studiefinanciering in zo’n afhaker hebben geïnvesteerd.

‘Het komt allemaal door de crisis’, zeggen ze bij de VSNU. ‘Mensen besluiten om in plaats van te reizen of te gaan werken, te kiezen voor de zekerheid van een studie.’ En gelijk hebben ze. Waarom niet, als het toch niet zo lekker loop op de arbeidsmarkt, je even inschrijven voor een propedeuse psychologie, of rechten? Dat eerste jaar is toch grotendeels vrijblijvend. No strings attached.

En als jij tijdens je propedeuse besluit dat je gewoon nog niet helemaal klaar bent voor je studie, als jij voelt dat je toch écht eerst moet gaan trekken in Zuid-Amerika, dan moet je dat gewoon doen. Geen haan die er naar kraait. Als je je voor 1 februari uitschrijft mag je die 1.250 euro studiefinanciering gewoon houden. De rest van je collegegeld krijg je teruggestort. De universiteit begrijpt heus wel dat jij nog niet helemaal weet wat je wilt en zal geduldig wachten tot je het wél weet.

Maar het grootste grapje is nog wel dat de cijfers helemaal niet definitief zijn. Het blijft niet bij die 11 procent. Traditioneel valt één op de drie studenten in zijn eerste jaar uit. Met al die crisisstudeerders zal dat percentage nog veel hoger liggen.

In augustus dachten we dat er 25 procent meer studenten aan een studie zouden beginnen. In november is er nog 11 procent over. Volgend jaar zullen er wel gewoon evenveel mensen naar hun tweede jaar doorstromen als de afgelopen jaren. Het was allemaal maar een grapje.

Rosanne Hertzberger

Een paar dagen geleden werd ik opgebeld door de redactie van De wereld draait door, die zich meende te herinneren dat ik de beweging van Pim Fortuyn ooit met de NSB had vergeleken.

Dat kon ik om te beginnen tegenspreken. Ik vertelde de aardige mevrouw aan de lijn dat het onjuiste verhaal indertijd is verspreid door de wijsgerige Leidse jokkebrok Paul Cliteur, die zich daarna uit angst voor mijn wraak in een bezemkast moet hebben opgesloten, want ik zie hem nooit meer ergens en zeker niet meer in Buitenhof. Voorzover het om verschillende evenknieën gaat ben ik zelf nooit verder gekomen dan een vergelijking tussen Fortuyn en Mussolini: allebei links begonnen, allebei afkerig van politiek, allebei een beweging in plaats van een partij. Het enige wat Fortuyn (At your service!) nooit heeft gehaald was een balkon. Laat staan eentje in Rome.

lees verder›

Vandaag leggen we een gehaktbal op de sofa. Ik heb het natuurlijk niet over zomaar een Febo-gehaktballetje, maar over de grootste klomp vlees ter wereld, een flinke knaap uit New Hampshire, een buitenaards wezen van maar liefst honderdtien kilo afvalvlees.

Gehoorzaam aan de regels van de psychoanalyse en schrijvend op vetvrij papier luister ik naar wat hij te vertellen heeft. Dit betekent dat ik zelf zoveel mogelijk mijn mond houd en de gehaktbal met veelbetekenende stiltes en gekuch aan de tand voel over zijn inner self.

lees verder›