Gisteren was ik op het koninklijk paleis in Brussel, om te kijken hoe Cees Nooteboom de Prijs der Nederlandse Letteren kreeg. Het voltallige bejaardentehuis Het Kerelke vertoefde helaas in Benidorm en kon geen acte de présence geven, dus werden het voltallige schrijversgilde en professionele werklozen uitgenodigd. Aangezien ik toevallig dol ben op koningen, prinsessen, erwten, decorum, theatrale toestanden en ridicule outfits, toog ik blij op mijn fiets richting paleis. Ik keek er zo naar uit. Tijdens speeches van minstens tweehonderd minuten kan ik altijd heerlijk fantaseren. Goed voor de creativiteit. Natuurlijk kan het plafond ieder moment naar beneden komen, zeker met een vijftigtal luchters van één ton gewicht eraan, en natuurlijk kunnen de hapjes vergiftigd zijn en kan koningin Fabiola nog altijd ineenstuiken, maar die vragen hielden me niet bezig. Gisteren was ik gewoon simpelweg blij.

Lees verder