Iemand als Kader Abdolah – is dat volgens Eberhard van der Laan nou nog een allochtoon omdat je aan z’n Nederlands hoort dat hij zichzelf meer als een nazaat van Omar Khayyam beschouwt dan van Jacob Cats, of mag ik hem al een Nieuwe Nederlander noemen?

Leuk vond ik dat trouwens: het moment waarop de minister zich door het Journaal op straat liet interviewen, en een taalverandering proclameerde. De Fyffes-banaan heet voortaan Chiquita. Hij bracht het achteloos, maar er zat onmiskenbaar macht achter, die hij liever niet wilde tonen. Dat vind ik wel aardig aan ’m, dat hij praat als een geklofte Amsterdamse jongen. Maar kijk uit: geboren in Leiden.

Lees verder

Een moeder die haar Normandische krijtrotsblokken als beeldhouwwerken tentoonstelt, een ex die aan het rebirthen is en je nodig heeft om te puffen bij zijn of haar bevalling, een vriendin die verstrikt is in haar strijkijzersnoer: ze vragen allemaal veel van je kostbare tijd. Je kan maar beter op voorhand een aantal gevatte excuses oefenen om je afwezigheid te rechtvaardigen. Je weet immers nooit wanneer de vraag komt aanwaaien, met dank aan het mobieltje. Zelfs op de loopband in het fitnesscentrum zie je mensen achteruit vliegen omdat ze vergeten verder te lopen als hen niet tijdig een geldig excuus te binnen schiet.

Lees verder