Dag 1. Documentaire festival IDFA begint wat lafjes met films over drugsverslaafden, films over oorlogsgebieden en films over drugsverslaafden in oorlogsgebieden.

Dag 2: IDFA raakt op gang met reeksen documentaires over de ‘dingen die we niet mogen weten’. ’s Ochtends is er The idiot cycle over chemische bedrijven die ons doodziek maken met gengewassen en synthetische chemicaliën. Ze vinden het niet erg dat we allemaal kanker krijgen, want met kankermedicijnen verdienen ze ook fortuinen. ’s Avonds is er de documentaire American casino over de bank die arme mensen veel te dure leningen aansmeert. Ze krijgen dan wel geen kanker maar verliezen wel hun huis.

Dag 3: Antikapitalismedag. ’s Ochtends is er het onvermijdelijke Capitalism, a love story van Michael Moore. Daarna een vertoning van Michael Winterbottoms The shock doctrine, over hoe kapitalisme ontwikkelingslanden kapot maakt. En Tapped, over mineraalwaterbedrijven die (gedreven door datzelfde kapitalisme) arme mensen bij hun schone drinkbronnen wegjagen. Niet dat u dat mag weten. Maar IDFA laat het toch zien.

Dag 4: Voedsel-is-gif-dag. Ook in Scientists under attack spelen gengewassen de hoofdrol. Voedselbedrijven wereldwijd zijn met niets anders bezig dan zorgen dat er giftige producten op uw bordje belanden. Nog steeds niet overtuigd? Zelfs de hardnekkigste ontkenner geeft zich om half acht over bij het zien van Food Inc. Het is een horrorfilm: koeien staan niet meer gezellig in de wei bij keuterboertjes, varkens rollen niet meer zorgeloos in de modder. Ze staan tot hun knieën in de uitwerpselen op megafarms. En hun vlees maakt u en uw kinderen doodziek.

Dag 5: Het enige dat mooier is dan een film over de dingen die we niet mogen weten, is een film die zo geheim is, dat hij bijna verboden werd. Op dag 5 speelt er zo één: Bananas, over Nicaraguaanse bananentelers die onvruchtbaar werden door pesticide van hun werkgever Dole Food. Het bedrijf spande een rechtszaak aan tegen de filmmakers. Maar die verloor het. De waarheid overwon.

Er is geen festivalbezoeker die er dan nog aan twijfelt: we leven in een verschrikkelijke wereld. En ze willen niet dat we dat weten. Goddank voor IDFA. Zonder hen zouden we voor altijd in het duister blijven.

Rosanne Hertzberger

Ik las het ‘manifest’ van Tofik Dibi dat in de Volkskrant stond afgedrukt onder de titel ‘Weg met het doemdenken’. Maandagavond werd hij erover onderhouden door Pauw en Witteman, die het maar niks vonden. Ik vond het lang niet onaardig. Maar dat ligt waarschijnlijk mede aan de jongensachtige, soms bijna kinderlijke onbedorvenheid die Tofik uitstraalt, en die me iedere keer weer goed doet: bij mij kan hij een potje breken. Geen Pietje Bell, eerder een Dik Trom. Nooit de fietsband van een door iedereen gehate buurman lek prikken, altijd eerder geneigd om met twee bandenwippers, een teiltje water, solutie, een plakkertje en een pomp de boel te herstellen.

lees verder›

Dat mensen het niet meer voor elkaar zouden opnemen? Dat de clangeest verloren gaat en dat het woord familie niets anders is dan de naam van een fletse soapserie in Vlaanderen? Ik geloof er geen hol van. Kijk maar eens naar de toewijding waarmee de families van BV’s (Bekende Vlamingen) in de bres springen voor hun bloedverwanten. Sla de rubriek Binnenlandroddel&Gezeik van de krant eens open. Denk je dat je nog interviews krijgt met de sterren zelf? Nee hoor, die hebben het wel gehad met de media. Bovendien weten moeke, vake, halfachterstiefzus en huisslang perfect wat er aan de hand is met hun Bekend Lid en nemen zij graag de tijd om dat uit te leggen aan de verzamelde wereldpers.

lees verder›