De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 18 december 2009
Het valt me op dat, net als bepaalde politieke partijen, veel mensen de laatste tijd met hun ‘roots’ bezig zijn. Oer-Hollandse Turken willen opeens naar Istanbul, Marokkanen met een bekakte ‘r’ verdiepen zich in Berberproza en Brabantse collega’s worden stiekem nostalgisch als ze onder elkaar zijn. En ik moet zeggen, met het weer van gisteren ging het bij mij ook kriebelen. Dus terwijl heel Nederland in de file stond, zette ik koers naar Friesland. Met de trein natuurlijk.
Laat je niet misleiden door mijn mediterrane looks. In mij schuilt een potentiële Friese nationalist (3e generatie). Ik herinner me als de dag van gisteren het schaatsen op het Tjeukemeer, kaatseballen in Franeker, de Fryske dùmpkes in Hindeloopen, kamperen in Nijhuizum en drabbelkoeken met chocolademelk in Sneek.
Hoeveel mensen heb je voor een klimaattop nodig als je de wereld op het nippertje wilt redden?
Drie is misschien te weinig, hoewel je met één Amerikaan, één Chinees en een nieuw soort Negus van Abessinië, of anders met de oude Mandela namens Afrika, waarschijnlijk een heel eind was gekomen. Tien is te veel. Maar twee weken lang elke dag inspraak voor 45.000 balkende groene steenezels? C’est pire qu’un crime, c’est une faute.
Zou je Marieke van Doorninck het verschil kunnen uitleggen?