Is er dan helemaal niets moois te melden? Toch wel.

Vorige maand maakte ik me hier vrolijk over minister Eberhard van der Laan (PvdA, Integratie) en zijn ‘nieuwe Nederlanders’, die hij alleen een ‘morele verplichting’ kon geven om op taalcursus te komen, een spek-en-bonenverplichting kortom.

Het doet mij deugd om, vlak voor de Kerstdagen, vast te stellen dat Van der Laan het licht heeft gezien. Allochtonen verplichten in strijd met het gelijkheidsbeginsel? Dan leggen we toch iederéén een ‘levenslange leerplicht’ op, ‘vanuit de gedachte dat het in een kenniseconomie noodzakelijk is dat mensen een bepaald minimumopleidingsniveau hebben’, aldus Van der Laan in een brief aan de Kamer. Briljante omzeiling van het gelijkheidsbeginsel! Op die fiets kunnen we nog veel meer problemen aanpakken.

Terrorisme? Tap van iederéén zijn telefoon af. Files? Verplicht iederéén gespreid te reizen. Hangjongeren? Verbied iederéén na tienen op straat te komen. Armoede? Laat iederéén hetzelfde verdienen. Overbevolking? Laat iederéén maar één kind nemen.

Nee, dat communisme was zo gek nog niet. De toch al dunne scheidslijn tussen het gelijkheidsbeginsel en het totalitarisme, die was zó jaren nul, vanaf 2010 schaffen we hem gewoon af.

Hoe we dat ‘minimumopleidingsniveau’ gaan meten? Gewoon met een testje in die grote griepprikhallen. Wat we doen met al die autochtone Hollanders die niet slagen? Wat dacht je? Gewoon hun seizoenskaart afpakken. En hun stembiljet. Zul je zien dat die Wilders lang niet meer zo hoog eindigt in het klassement.

Zo moeilijk is het allemaal niet, politiek.

Alle problemen opgelost, aan het einde van dit decennium, en dan is er zelfs nog wat ruimte over. Die wil ik vullen met sneeuw, het gelijkheidsbeginsel bij uitstek, en metafoor voor het kabinetsbeleid: alles afgedekt en egaal, de wereld als een oude kerstkaart.

En bovenal geldt wat Herman de Coninck (1944-1997) er over dichtte: zo lang er sneeuw ligt / is het nooit volledig duister, nee, / er is de klaarte van een soort geloof / dat het nooit helemaal donker wordt. / zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Christiaan Weijts

Heel Nederland wordt warm door ‘Serious Request’. Het zijn niet alleen drie dj’s die zichzelf uithongeren in een soort vierkant aquarium op de Grote Markt, nee, het is een volksbeweging. Iedereen moet meedoen! Je kan de actie steunen via Facebook , liedjes aanvragen, collectebussen vouwen, kerstzegels kopen of gewoon net als de dj’s een weekje aan zelfkastijding doen en je daarvoor laten betalen. Het is allemaal hartverwarmend.

Dit jaar worden met de opbrengst klamboes gekocht om malaria te bestrijden. En ook al betwijfelen steeds meer mensen of ontwikkelingshulp wel werkt, en of malaria nog wel zo’n urgentie heeft nu afgelopen jaar de sterftecijfers bijna zijn gehalveerd, geld geven is heerlijk. Een actie op touw zetten maakt je een soort lokale held. En zeg nou zelf, dat saamhorigheidsgevoel is toch ook wat waard?

De ramen van het Glazen Huis barsten bijna van de euforie. ‘Fantastisch!’ roepen de dj’s om de haverklap in de microfoon. ‘Iedereen draagt zijn steentje bij.’ Onder het motto ‘schijt aan de muggen’ verkopen de vrouwen van een kinderdagverblijf vieze poepluiers voor 20 cent per stuk. De kappers van Groningen verkopen de vette haren van hun klanten per centimeter. En midden in de nacht staat een meisje wankelend voor de microfoon te vertellen dat ze al achttien bier heeft gedronken. Per biertje kan er weer één persoon onder een klamboe slapen. ‘Meid!’ gilt Giel. ‘Waanzinnig. Ga zo door!’

En natuurlijk komt er om de haverklap weer een bekende Nederlander het Glazen Huis binnenstormen om ook zijn gezicht te verbinden aan deze vreugde. Junkie XL! Wat een verrassing! Do! Wat geweldig! Trijntje! Heerlijk dat je er bent! Youp!

Wacht eens even. Youp? Youp van ’t Hek? Ja, inderdaad. Youp van ’t Hek. Zelfs hij is gezwicht en komt moppen tappen voor het uitzinnige publiek. Jarenlang heeft hij gekankerd op dit soort evenementen, maar ach, hij wordt ook een dagje ouder, en zijn publiek ook. Een beetje exposure bij een jonge zender als 3FM kan hij wel gebruiken. Dus zwijgt hij en deint schouder aan schouder mee met mediageil Nederland. Het feest kan niet meer stuk.

Rosanne Hertzberger

Na elf dagen onderhandelen zijn de 192 landen op de klimaattop in Kopenhagen overeengekomen om „kennis te nemen” van het nieuwe klimaatverdrag. Of, in gewoon Nederlands: hierbij verklaren wij te weten dat er een verklaring is.

Akkoord.

Er is, met andere woorden, helemaal niets besloten in Kopenhagen. In het ‘akkoord’ staat eigenlijk alleen dat iedereen het erover eens is dat klimaatverandering een groot probleem is. Verder zijn er, zwart-op-wit, géén afspraken in een níet-bindende overeenkomst gezet. President Obama sprak van een „betekenisvolle, historische doorbraak.”

lees verder›

Het is op z’n minst knap van de Verenigde Staten dat het China tijdens de laatste uren van de klimaattop in het defensief heeft weten te dringen. Immers, het zijn de Verenigde Staten die zich de afgelopen jaren op geen enkele manier hebben willen committeren aan welke afspraak dan ook. Dus de rol voor koppigheid was eigenlijk voor Amerika weggelegd.

Maar uiteindelijk was het China dat nukkig overkwam, omdat het nu eenmaal mordicus tegen iedere vorm van toezicht is. Het is moeilijk onderhandelen met een dictatuur.

Het raakte de kern voor het falen van de klimaattop; de twee grootste vervuilers ter wereld bepaalden de regels, maar waren amper evenwichtige en serieuze gesprekspartners te noemen. De één droeg een erfenis van onwil mee, de ander die van ondoorzichtigheid.

En dat bleken ondanks de nieuwe Amerikaanse toewijding en de moderne uitstraling van het Chinese onderhandelingsteam, geen beste voorwaarden voor succes.

Voor China, het land met de grootste uitstoot van broeikasgassen ter wereld, was Kopenhagen desondanks een overwinning. Dat had minder te maken met de inhoud van de top dan met de rol die China er heeft gespeeld. China is een groot liefhebber van grote bijeenkomsten waar het wereldleider in de dop mag spelen – ook al spreekt die rol veel landen niet aan. Kopenhagen bleek daarvoor een uitstekende bijeenkomst en het is het Chinese publiek het afgelopen weekeinde niet ontgaan dat China bepalend was voor de uitkomst. Zoiets is belangrijk in China, ook al was de uitkomst ongewis – in China ziet de wereld er nu eenmaal anders uit.

Waar wij, armzalig aan de zijlijn, rekening mee dienen te houden, is dat de Chinese weigering tot openheid die een echt succes van Kopenhagen in de weg heeft gestaan, inderdaad betekent dat China veel te verbergen heeft als het gaat om het milieu. Eerdere internationale verdragen met China hebben ook bewezen dat zelfs wanneer China openheid belooft, echte controle vrijwel onmogelijk is omdat het politieke systeem dat niet toestaat.

En daar moeten we het dan voorlopig mee doen.