Het nieuwe jaar begint aan zijn vierde dag, en alles is nog steeds het zelfde.
Ik had gedacht, ik doe het eens anders. Volgens Trendystyle – dat zit dus goed – moet ik vaker nee zeggen, „want dat scheelt stress”. Maar ik heb er de kans niet voor gehad, want er is me nog niets gevraagd, en op zoek naar vragen voel ik stress. Op twee en drie staan „meer tijd voor jezelf” en „meer tijd voor je partner”. Maar volgens mij kan dat niet want „meer tijd op een dag” staat er niet bij. Ik zit duidelijk op het verkeerde lijstje.
Ik zoek raad in de Verenigde Staten waar dit soort lijstjes handelswaar zijn. Zelfs de overheid doet eraan mee. Zo staat er niet verrassend op nummer één „aan de lijn”. Maar op twee, drie en vier staat niets over nee zeggen of tijd voor jezelf maken, geen softe onzin. Nee, volgens de Amerikaanse overheid hebben haar volslanke burgers dit jaar vooral economische wensen: „de schulden op orde krijgen”, „sparen” en „beter werk zoeken”. Da’s op zich ook niet verrassend, omdat het aangeeft dat ondanks de voorspoed die sommigen alweer zien, de massa voorploetert terwijl zij midden in de schulden zit, aan geldgebrek lijdt en droomt van werk dat beter betaalt. Maar zo staan de zaken inmiddels wel over zee; in de Bushjaren is daar de pauperstand zó gegroeid, en heeft de crisis op wat bankiers en onroerend goed jongens na, zó weinig mensen goed gedaan, dat de voornemens voor het nieuwe jaar daar, zelfs volgens de overheid, over overleven gaan.
Dan valt het hier nog donders mee.
Maar wat moet er dan anders? Even de koning van liefde en smart, Frans Bauer, er op nageslagen. Die weet in Sp!ts, het lijfblad van Nederland, dat het jaar 365 dagen telt, en dat je „elke dag kunt kiezen om het anders te doen”. Daarom doet hij ook niet aan goede voornemens. Daarom blijft waarschijnlijk alles bij het oude. En soms is dat zo slecht nog niet.
