kmoerbeek: A Convenient Truth
Helaas pindakaas. Hoezeer de media ook hun best deden kleine wissewasjes zoveel mogelijk uit te lichten, waren er geen grote incidenten tijdens de jaarwisseling. Dus mijn ooggetuigenverslag van een in potentie gewelddadige kerstboomverbranding in Amsterdam-Noord gaat ook niet door. De sfeer was er gemoedelijk. Een vooruitblik dan maar… Vooruitblikmoe? Ah joh… nog ééntje… Het is toch de eerste nrc.next van 2010.
Het zou me niets verbazen als Nederland in de jaren ’10 in het teken zal staan van een strijd die we geërfd hebben uit de jaren ’00. Geen strijd tussen ‘de’ islam en de rest, niet zozeer een strijd tussen ‘links’ en ‘rechts’. Misschien een generatiestrijd, maar dat waarschijnlijk niet eens. Het is een strijd tussen grofweg twee groepen mensen: de cynici en de kritische optimisten.
In de ene hoek: de cynici. De ‘we moeten de problemen wel benoemen’-mensen. De ‘we laten ons toch niet inpakken’-mensen. Het is het soort mensen dat zich neerbuigend uitlaat over jongeren die in Kopenhagen demonstreren omdat ze een betere wereld willen. Van die mensen die graag boekjes lezen over ‘het failliet van ontwikkelingssamenwerking’ en tegelijkertijd (al dan niet bewust) beleggen in wapenfabrieken. Het zijn de mensen die bang zijn voor jongeren en vergeten dat ze zelf jong zijn geweest. Dezelfde mensen die de organisaties leiden (of erin beleggen) die jongeren leningen aansmeren of ze zoveel mogelijk merkkleding, gadgets en junkfood willen laten kopen. En zich vervolgens druk maken om ‘de grenzeloze generatie’. Het zijn de mensen die zelf graag in grote Range Rovers door kleine straatjes rijden maar geen last willen hebben van gelovigen. En dan heb ik het nog niet eens over de boze nationalisten. Daar zit soms nog een tragische vorm van oprechtheid in.
In de andere hoek: de Frans Timmermansen, de Anne-Marie Rakhorsten, de Tofik Dibi’s, en bijvoorbeeld de jongens van Bits of Freedom. Dat zijn de mensen die niet zeiken maar werken. De ‘ja, er zijn problemen (die zijn er altijd), wat doen we eraan’-mensen. De ‘als ons systeem niet werkt, dan bouwen we aan iets nieuws’-mensen. De ‘het goede voorbeeld, ben jezelf’-mensen. De ‘we gaan uit van vertrouwen en mogelijkheden in plaats van angst en haat’-mensen.
En wat is hier nu precies convenient aan, zul je je afvragen? Dat is dat de eerste groep een achterhoedegevecht levert, en de tweede groep de toekomst aan zijn zijde zal hebben. En dat is een prettige waarheid voor het komende decennium.
