Rob Wijnberg: Gelukkig uiteinde

De vraag of we langer in Afghanistan moeten blijven, wordt steeds gemakkelijker te beantwoorden. Tenminste, als ik één van onze jongens was, zou ik onmiddellijk opteren voor nog een paar jaartjes toeven in de oase van rust die Uruzgan heet dan te moeten terugkomen naar de dampende puinhopen aan het thuisfront.

Afgebrande scholen, afgerukte ledematen, mishandelde hulpverleners, geplunderde woningen – het was weer feest in Nederland. In Utrecht gingen maar liefst dertig auto’s in rook op, in Brielle bezweek bijna een hele straat aan een „pijpbom” en in het Brabantse dorpje Veen werden – I kid you not – „onbemande vliegtuigjes van Defensie” ingezet om „de feestactiviteiten” van een afstand gade te slaan. Geef ze eens ongelijk: het aantal belaagde dienders kwam dit jaar op 140. Minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken noemde de jaarwisseling „onrustig maar beheersbaar”.

Dus dit is het scenario als het niet uit de hand loopt.

Ja, Guusje is wat je noemt een ras-optimist. Nooit te beroerd om de lichtpuntjes in de duisternis aan te wijzen. Mijn advies aan de premier is dan ook: Guusje onmiddellijk van Binnenlandse Zaken afhalen en een baan bij Defensie aanbieden, als chef slecht-nieuws-gesprekjes in het leger. Zou ze geknipt voor zijn, denk ik.

„Meneer en mevrouw De Vries, uw zoon Jan is gisteravond gesneuveld. Hij overleed om half twee lokale tijd. Zijn toestand is onaangenaam maar stabiel.”

Opvallend trouwens dat de politici die doorgaans niet vies zijn van een slecht-nieuws-gesprekje voor de camera plotseling in geen velden of wegen te bekennen waren. Als vier Marokkaanse hangjongeren een winkelruit in Gouda ingooien zijn we collectief getuige van een Derde Intifada, maar breken 15 miljoen autochtonen het halve land af, dat is dat kennelijk hoe je een feestje viert.

Maar goed, wij doen het niet expres – we kunnen alleen niet zo goed met vuurwerk omgaan. Wie het einde van de Bijbel kent, weet dat dat een doodnormale joods-christelijke traditie is. Johannes vergat er alleen wel bij te vermelden dat de Apocalyps een jaarlijks terugkerend ritueel zou worden. Weet ik eindelijk waar de uitdrukking ‘gelukkig uiteinde’ op slaat.

We leven nog.