H et sneeuwde zacht toen ik M. naar Schiphol bracht. „Ik hou niet zo van Schiphol”, zei ik. Dat was niet waar maar ik wilde op dat moment dat Schiphol niet bestond. Ze knikte. „Dat begrijp ik”, zei ze. Ze begreep verdomme alles. Ik zei dus maar niets meer verder.

Op de luchthaven was het rustig, door de weersomstandigheden en de crisis waarschijnlijk. De enige plek waar het druk was, was bij de Starbucks.

Ik sleepte haar koffer achter me aan. Er kwam een stem uit de roltrap: mind your step! Ik had graag die stem willen zijn, maar ik ben die stem niet, ik ben mezelf.

We waren veel te vroeg. Je hebt twee soorten mensen op Schiphol 1. Mensen die te vroeg zijn. 2. Mensen die te laat zijn. Ze moest naar Amerika, dus te vroeg was op tijd. In de rij voor de incheckbalie vroeg ze: „Zie ik er verdacht uit?”

„Niet zo hard”, zei ik. Iedereen keek naar ons. „Niet zo hard dat zeggen”, zei ik weer. „Je maakt jezelf verdacht.”

„Omdat ik op een Nigeriaan lijk?”, vroeg ze.

Voor sommige mensen zal ze vast op een Nigeriaan lijken; angst verandert hoe je kijkt en de meeste mensen kijken zonder angst al niet al te goed.

„Je lijkt niet op een Nigeriaan”, zei ik. Toen was ze aan de beurt. De grondstewardess keek van haar naar mij. „Ga jij ook mee?”, vroeg ze. „Nee”, zei ik. Ik keek naar haar zwartgelakte nagels. Het zag er nogal angstaanjagend uit, het was maar goed dat zij niet moest vliegen.

„Uw tas is te zwaar”, zei ze. „En er ontbreekt een formulier bij uw visum. Zo komt u de VS niet binnen. Met geen mogelijkheid”, voegde ze eraan toe.

Even was ik een beetje blij, maar ik voelde me net op tijd egoïstisch.

Het formulier lag thuis, in de stad, in een huis. „We gaan hem halen”, zei ik. We renden naar buiten om een taxi te nemen. De taxichauffeur zei steeds: „Niets is voor niets”. Hij vroeg: „Moet je ook door een securityscanner?” En toen zei hij weer: „Niets is voor niets”. En toen weer: „Niet meewerken aan de securityscan hoor.”

Niets is voor niets maar we waren op tijd, met formulier en al. Op het nippertje. Niemand vroeg verder nog wat ze in Amerika ging doen. Ze kon zo doorlopen.

Ik heb een tip voor alle mensen die met het vliegtuig gaan de komende tijd: gewoon een beetje te laat komen, dan is er geen tijd om u ergens van te verdenken.

Maartje Wortel

Ze had Geert Wilders kunnen doden, schreef Karen Geurtsen na haar geheime stage bij de PVV in HP/De Tijd. Sterker nog: ‘Ik had hem zelfs tientallen keren kunnen doden!’

Iemand tientallen keren om zeep helpen – ik geef het je te doen. Zelf dacht ik altijd dat daar een betrekkelijk beperkt maximum aan zat. Mijn voorlopige diagnose: Karen gelooft in acute reïncarnatie, of ze heeft vroeger te veel genintendood.

Of ze heeft het nieuwe stijlboek van Hype/De Tijd gelezen, dat kan ook. Daarin staat ‘onnozele overdrijving’ sinds kort bij de verplichte stijlfiguren – om de oplage op te krikken. En ja, dan wil er wel eens een natuurwet sneuvelen.

Lees verder