Wil jij ook een dag Aaf zijn? Dat kan. Stuur je (tijdloze) column over jouw dagelijkse leven van maximaal 350 woorden naar klik@nrc.nl. In februari plaatst nrc.next de leukste inzendingen.
Archief van berichten op 27 januari 2010
De stroopwafel viel niet in goede aarde. Mijn joodse gastvrouw in Tunesië rook eraan, stopte hem toen voorzichtig in haar mond, kauwde even en keek me toen heel wantrouwend aan. „Is het wel koosjer?” vroeg ze met volle mond. Ik knikte. Volgens mijn joodse regels was het heus wel een beetje koosjer. „Zit er dan soms melk in?” Natuurlijk zat er melk in, roomboter zelfs. Resoluut spuugde ze het stukje uit. „C’est péché!” verklaarde ze.
Het woord ‘péché’ leerde ik snel bij de Tunesische joden. Het betekent zondig. Als ik niet zo’n waardeloze jood was geweest, had ik kunnen bedenken dat consumptie van melk na vlees zondig is. In de bijbel staat: ‘je zult een bokje niet koken in de melk van de moeder’ en een beetje orthodoxe jood leeft dat tot op moleculair niveau na. Dat betekent dus niet alleen dat cheeseburgers verboden zijn, maar ook dat er speciale melkbekers zijn die, daar kom ik die middag achter, NIET afgewassen mogen worden in de gewone keuken. ‘C’est péché!’, brengt moeder wanhopig uit als ze binnenkomt. En dat alleen maar om dat stomme bokje.
Op sjabbat kom ik er pas echt achter wat voor afvallige ik ben. Op vrijdagavond reik ik de dochter pen en papier aan met de vraag of zij haar e-mailadres wil opschrijven. Dat is dom. Natuurlijk wil ze dat niet, schrijven is verboden, want schrijven is werken en werken is péché. Dat maakt veel onmogelijk op sjabbat. De geiser aansteken voor een warme douche is namelijk ook werken. Een dvd’tje kijken is werken. De koelkast opendoen is werken, want de deur van de koelkast drukt een lampje aan, en licht aansteken is ook werken.
Terwijl ik samen met moeder op het stoepje voor het huis niet zit te werken voel ik mijn telefoon trillen in mijn broekzak. Het is mijn vader. Ook hij is een waardeloze jood. Elke vrijdagavond belt hij om me „sjabbat sjalom” te wensen. Ik neem niet op. Bellen op vrijdagavond is péché.
Ik word er puberaal van. ’s Nachts luister ik stiekem onder de dekens naar mijn iPod en eet de andere helft van de stroopwafel op. Dat is allemaal absolument, tout à fait péché. Ik hoop dat als ik wakker word sjabbat nog maar heel eventjes duurt.
Rosanne Hertzberger
Hoe staat Eurlings precies in de ANWB?
U begrijpt misschien niet wat ik bedoel, maar dan heeft u de laatste maanden niet goed naar Den Haag geluisterd.
Als een Kamerlid de laatste tijd van een minister wil weten wat hij of zij van het Nederlands basisonderwijs vindt, vraagt hij niet: wat vindt u van ons basisonderwijs?, maar: hoe staat u in ons basisonderwijs? – zoals Balkenende al in geen jaren meer iets heeft gezegd, maar z’n mond uitsluitend nog open doet om er iets mee ‘aan te geven’.
1. Ken je Sophie Calle? Daar zijn twee antwoorden op mogelijk. 1. Ja. 2. Nee.
Als je haar niet kent: Sophie Calle is een Franse kunstenares. Als je haar wél kent, dan ken je haar niet persoonlijk waarschijnlijk, maar haar werk. Van de andere kant: als je haar werk kent dan ken je haar bijna persoonlijk. Misschien zelfs persoonlijker dan de mensen die je wél persoonlijk kent.
2. Ben je wel eens in Museum de Pont in Tilburg geweest? 1. Ja. 2. Nee. (Ik doe geen enquête of iets, dit zijn geen Camiel Eurlings – achtige praktijken, maar ik wil dat het voor iedereen duidelijk is waar ik het over heb.)