De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

In Amerika kunnen ze alles beter, dat is bekend. Neem de sprekende computer. In Nederland klinkt een sprekende computer meestal als een vrouw die net een snijdende hoofdpijn voelt opkomen. Daarnaast is ze ook half-doof, waardoor je honderd keer moet roepen „Amsterdam Centraal! Amsterdam Centraal!” (computer: „Bedoelde u: Meppel?”).

In Amerika is de sprekende computer een frisgewassen man die een geanimeerd gesprekje met je voert. Stel, je tassen zijn kwijtgeraakt tijdens een vliegreis. Dan bel je de luchtvaartmaatschappij op, en zegt hij: „Ik ben een computer, en ik zal je zo goed mogelijk proberen te helpen.”

Als hij je naam niet verstaat, omdat je bijvoorbeeld Cornelisse heet, dan zegt hij: „No problem, let’s try it this way – please spell your name for me.” Alles op opgewekte toon, die gek genoeg toch niet irritant is.

Het beste aan de sprekende computer is dat hij ook ‘hm’ zegt. Dus: „Hm. I can’t seem to locate your luggage. Let me put you through to one of our bagage-service representatives.” Degene die dat ‘hm’ in de computer geprogrammeerd heeft, moet een prijs krijgen.

Als je uiteindelijk een echt mens aan de telefoon krijgt, dan valt al meteen op: de Amerikaanse telefoonmedewerker gebruikt het woord ‘ik’. Dat moet ik een Nederlandse instantie nog zien doen. Als je in Nederland een instantie aan de telefoon krijgt, dan is het „wij vinden het heel vervelend dat dit gebeurd is” en „wij kunnen daar geen verantwoordelijkheid voor nemen”. Ik ben weleens kwaad geworden aan de telefoon, waarop degene aan de andere kant van de lijn zei: „Maar ik bén niet het Singer Museum.” Nee, maar aangezien het museum zelf niet aan de telefoon kan komen, ben je als telefonist toch wel het eerste aanspreekpunt.

In Amerika is dat dus anders, want zelfs de laagste telefoonslaaf ziet zichzelf als representant van de organisatie. Als je tassen dus zijn kwijtgeraakt, put deze ‘ik’ zich uit in excuses, en komt ongevraagd met het volgende: „I would like to make it up to you in some way.” En dan krijg je een tegoedbon.

Een van de leukere bijkomstigheden van De Val is dat alle angstvallige geheimhouding ineens niet meer nodig is. De oester die Trêveszaal heet, veranderde in één nacht in een glazen huis.

Wouter Bos reconstrueerde op tv wat Balkenende zei op welk tijdstip. Andere ministers deden het op de radio, in de krant of op internet. Als gijzelaars die eindelijk mogen praten na hun vrijlating.

Het meest onthutsende detail vond ik op de weblog van voormalig milieuminister Cramer (PvdA). Maandag blikte zij terug op de valnacht: ‘Bij de afsluiting van de ministerraad kregen we een mapje van de minister-president. Met daarin de ontslagbrief van mijn voormalige collega Ella Vogelaar. Die konden we als voorbeeld gebruiken voor onze eigen opzegging. Of de getekende brieven zaterdag voor twaalven bij de minister-president konden liggen.’

Raadselachtig. Hoe laat had de premier dat mapje laten samenstellen en kopiëren? En welk macaber grapje wilde hij met die Vogelaarbrief maken? Dat de PvdA-ministers nu in hetzelfde roemloze ravijn zullen storten als zij? Van Vogelaar is immers niets meer vernomen, behalve dat ze, naar het schijnt, in de adviesraad van een reïntegratiebedrijf zit.

Of was het een giftig middelvingertje naar Bos, die Vogelaar na haar ontslag hard heeft aangevallen? Er moet een bedoeling achter zitten, anders doe je zoiets niet. Van ministers, zelfs die van PvdA-huize, mag je toch verwachten dat ze op eigen kracht een ontslagbrief kunnen tikken.

Inmiddels heeft één overeenkomst tussen hen en Vogelaar zich al gemanifesteerd: ze klappen na hun ontslag uit de ministerraad, zoals Vogelaar deed met haar boek Twintig maanden knettergek.

Maar let op: uit de ministerraad klappen is strafbaar. Toen LPF’er Eduard Bomhoff na de val van Balkenende I zijn boek schreef (Blinde Ambitie), overwoog Balkenende een jaar lang om aangifte te doen. Toen ministerraadnotulen over de Westerschelde uitlekten, overwoog Balkenende dit ook.

Nu de PvdA-ministers aangeven, Bos en Cramer voorop, dat zou nog eens dirty campaigning zijn. Op schending van het ambtsgeheim staat maximaal zes jaar cel.

Christiaan Weijts

Het enige wat positief is aan dit gevallen kabinet is dat we weer gaan debatteren. Debatteren voor de punten welteverstaan, voor het echie. The man to beat is Wilders. Er zijn namelijk nog steeds heel veel zetels die volgens de peilingen gegijzeld zijn door een verschrikkelijke man, een man die de samenleving kapot wil maken, een gruwel, een… een…

Het is moeilijk schelden tegen Wilders. Racist bekt lekker weg, maar dat is hij eigenlijk niet, de islam is namelijk geen ras. En een fascist is hij eigenlijk ook niet. En discriminateur is geen woord. Bos heeft er een standaard zinnetje voor: ‘de PVV sluit mensen structureel uit.’ En daarom sluit de PvdA de PVV dus ook structureel uit, omdat uitsluiten een doodzonde is. Zoals ik al zei, ik kan niet wacht op de debatten.

Andere tactiek: noem de PVV ondemocratisch. De PVV heeft namelijk geen leden en dus geen democratische structuur. Dat het ongeveer net zo belangrijk is dat de PVV democratisch is als dat de lokale volleybalvereniging democratisch is, maakt niet uit. Dat je, als je het niet eens bent met de PVV, ergens anders op kan stemmen, of je eigen partij kan beginnen, noemen we even niet. Ondemocratisch klinkt ernstig, dus is het een legitiem argument. En ach, je moet toch iets zeggen?

Andere kritiek waar niemand warm of koud van wordt: Wilders doet maar in twee gemeenten mee, oftewel: Wilders wil niet dat zijn partij ten onder gaat aan een paar van die griezelige types, met neonazistische trekjes, die ook in de PVV-achterban rondlopen. Terwijl groene partijen rustig radicaliserende bomenknuffelaars en nertsenbevrijders kunnen inhuren (van wie de afgelopen tien jaar schokkende voorbeelden van agressie bekend zijn, inclusief een politieke moord), moet Wilders elke nieuwe PVV-politicus nauwkeurig selecteren. Eén foute opmerking bewijst namelijk dat de PVV is wat we altijd al hadden gedacht. Nieuw extremistische fascistische racistisch fundamentalistische discriminateurs.

Ik haal de chips en cola alvast en hoop op vuurwerk, op weglopers, op Wilders die gehakt maakt van holle argumentatie. En vurig hoop ik dat het daarna voor één keer echt over de inhoud mag gaan.

Rosanne Hertzberger

Na het weekendvacuüm van lange zweterige nachten vol angstdromen over de nieuwe kansen van populistisch rechts – met dank aan twee van de slechtste politieke leiders die Nederland in lange tijd heeft gehad – zou je haast vergeten dat Afghanistan de druppel was. Alsof de toekomst van ons eigen moeras aan de Noordzee er beroerder uitziet dan de kaalslag van Afghanistan.

Maar zo is het niet. Speciaal voor de mensen die zo’n bewondering hebben voor de rug van Bos: de toekomst van Afghanistan ziet er bepaald beroerder uit. Daarom zitten we daar – voor zolang als het nog duurt, kort dus.

De vraag of de Afghanen zijn geholpen met onze aanwezigheid is al bij aanvang van de oorlog beantwoord: het doet niet ter zake. De oorlog heeft het land zoveel schade toegebracht dat vertrekken onder die omstandigheden nog onverantwoordelijker is dan blijven. Zo complex is het met oorlogen gesteld; er één beginnen is veel gemakkelijker dan er één eindigen.

Maar de publieke opinie, de Kamer en het kabinet hebben beslist; gesteund door het gemak je als klein land onverantwoordelijk te kunnen gedragen. De NAVO kan in Afghanistan ook zonder Nederland. Maar de oorlog waar wij zijn ingestapt blijft.

De Verenigde Staten hebben die luxe van onzichtbaarheid niet en zijn behalve ervaren aanjagers van oorlog ook het land dat bereid is te betalen voor de beslissingen dat het neemt. Vandaar dat politieke beloften over leven en dood niet onwrikbaar zijn in de VS. De „in steen gehouwen” toezegging van Obama, om ondanks de 30.000 extra manschappen die naar Afghanistan worden gestuurd, in juli 2011 met de terugtrekking te beginnen, is inmiddels door zijn minister van Defensie Gates beschreven als „iets wat niet abrupt zal gebeuren en over een langere periode zal plaatshebben”.

Want „wat op het spel staat, is niet simpelweg de geloofwaardigheid van de NAVO, maar de veiligheid van onze bondgenoten, en de gezamenlijke veiligheid van de wereld”, aldus Obama. Dat, zo weten we nu, zal de PvdA-minister en het klapvee in de achterban een zorg zijn.

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht