mwortel: Voor alle normale mensen

Ik sta bij parfumerie Ici Paris om een luchtje te kopen. Zoiets kan heel snel gebeurd zijn. Al helemaal in mijn geval, ik ben heel conservatief wat luchtjes betreft. Een specifieke geur is een handelsmerk, even zo goed als een kledingstuk of de manier waarop je loopt dat is. Een geur van een ander is iets om te missen en wat het snelst vervliegt.

Ik loop ook al dagen in een shirt van mijn liefde rond, dat al lang niet meer naar haar ruikt maar inmiddels gewoon naar mezelf stinkt. Stinken is ook fijn, vooral naar jezelf, al is het wel een beetje makkelijk. Zoiets als ongelukkig zijn en daar dan in berusten. Dat je denkt van: kom op zeg! Doe er eens even iets aan. En zodra je dat over jezelf gaat denken is het ook echt wel de hoogste tijd om er iets aan te doen. Dan bieden zaken als Ici Paris uitkomst. Artificieel of niet, het is een kwestie van dosering (mannen!).

Drie meisjes van de winkel staan naast elkaar iets te doen met roze linten. Ik doe net alsof ik nog niet weet voor welke geur ik kom, want ik hou ervan om naar de verkoopsters te luisteren. De gesprekken die ze voeren.

„Zag je dat meisje net?” zegt een blondine. Ik kijk om me heen of ik een meisje zie, maar ik ben de enige klant. De blondine kauwt op kauwgom, niet eens onaantrekkelijk, en zegt: „Die is echt ráár.” Ik ben er vrijwel zeker van dat de verkoopster uit Purmerend komt. Een andere, ietwat natuurlijker blondine zegt: „Ja, niet normaal.” En dan komt de derde erbij: „Nee, echt niet normaal hee.” Ik weet niet precies over wie ze het hebben, maar voor de zekerheid bekijk ik mezelf in de spiegel. Misschien hangt er nog een stuk wc papier uit mijn broek of zo. Misschien is er iets wat ik over het hoofd heb gezien. Iets wat niet normaal is. Volgens mij is alles wel normaal, maar wie ben ik om daarover te beslissen?

Niet normaal is ook de titel van een tentoonstelling in de Beurs van Berlage. Heel normaal eigenlijk. Het gaat gewoon over mensen. De blik van buitenaf maakt iets of iemand pas anders, ontregeld of gek. Niet normaal.

Kijk, een gehandicapte. Kijk, een héle dikke vrouw. Kijk, iemand die verbrand is. Kijk, twee mannen hand in hand. Kijk, een zwanger meisje. Kijk, een Turk. Kijk, een zieke. Niet normaal? Kijk, eens even lekker naar jezelf. Sartre zei het al: „De hel, dat zijn de anderen.”