Hertalers verdienen in beginsel ons diepste wantrouwen. Omdat zij het Nederlands van P.C. Hooft, Justus van Effen, E.J. Potgieter en Lodewijk van Deyssel niet meer begrijpen, en aannemen dat u en ik het dan zeker niet meer begrijpen, zien ze het als hun sociaal-culturele taak om Hooft, Van Effen, Potgieter en Van Deyssel voor onze generatie weer toegankelijk te maken, door de moeilijke passages in het verouderd proza te schrappen, of – zoals Van Dale het uitdrukt, ‘te fraseren in eenvoudiger bewoordingen’.

Lees verder

Hee, jij! Ja, ik heb het tegen jou. Heb je lekker geslapen? En mooi gedroomd? Waar droomde je dan over? Of ben je zo iemand die zijn dromen vergeet?

Ik bedacht me, vanmorgen toen ik wakker werd, dat ik je helemaal niet ken. Werd je wakker naast iemand? Of ben je alleen? Als je wakker werd naast iemand; heb je naar diegene gekeken, hoe de dag samen begon?

Het is niet leuk voor je dat, wanneer je alleen wakker werd, ik me nu volledig ga richten op degene die wakker werden naast iemand. Slechts één vraag rest er voor hen; vinden jullie elkaar nog leuk en mooi en interessant en aantrekkelijk? (dat zijn eigenlijk vier vragen in één, maar volgens mij is het antwoord op die vragen een domino-effect.)

Lees verder