mwortel: Terugkomen is niet hetzelfde als blijven (CS A’dam)

Tegenwoordig moet iedereen op reis, met de nadruk op moeten. Als je niet weggaat, dan hoor je er niet bij. Niemand zou ooit zeggen: „Goh, ben jij niet op reis geweest? Dat is interessant. En wat zag je allemaal, op weg van je huis naar je werk?”

Wie de mogelijkheid krijgt, die moet hem pakken. Zoals wanneer je een vrouw bent, je moeder kunt worden. Énig! Maar o wee als je naar je eigen kind kijkt en denkt: „Dit kind hoef ik niet”. Of beter: „Dit kind moet ik niet”.

Ik zag laatst zo’n moeder in een kroeg. Wat treurig was, diep treurig. Ze had de mogelijkheid gekregen om een kind te krijgen, er wel of niet over nagedacht, dat maakt niet zo veel uit, maar het kind was er. En dat kind had er niet moeten zijn; als je naar de ogen van de moeder keek dan. Van mij mag elk kind er zijn. Je moet dat alleen niet tegen elkaar gaan zeggen: „Jij mag er zijn!” want dat wordt weer zo zemelig en eerlijk gezegd ben ik nog nooit iemand tegengekomen die dat zomaar van me aan nam.

Dan reizen. Ik durf het moederschap klakkeloos met reizen te vergelijken omdat alles schijnbaar een ontdekking moet zijn, een verrijking, en bovenal: „Een hobby!” Een van mijn beste vriendinnen haat kakkers, werkelijk waar háten, in de diepste vorm van die betekenis. Als je er een andere bevolkingsgroep (?) voor in de plaats zou zetten dan zou ze een goed team met Wilders kunnen vormen. „Waarom haat je kakkers”, vroeg ik haar.

„Omdat ze zo veel hobby’s hebben”, zei ze. „En omdat ze top zeggen. Bijvoorbeeld: ik was in Zuid-Afrika op een ranch, ik heb ook aidsbaby’s gezien en het was top.”

Wat zijn jouw hobby’s? Reizen? Of zou je zelfs zo ver durven gaan dat je zegt: ik ben een wereldreiziger? Heb je daarmee weleens iemand in de kroeg aan het kotsen gebracht? D-reizen gaat na een succesvolle proef in Noordwijk reisbureaus in supermarkten openen. „Wil je wit of bruin brood liefje?”

„Ik wil eerst even naar Istanbul.”

Als je dan terugkomt wat heb je dan? Een nieuwe hobby? Mooie foto’s? Een goed verhaal? Heb je er echt zo van genoten? Of is het zoals de schrijver David Foster Wallace in zijn essay Superleuk, maar voortaan zonder mij over een cruisereis in de Caraïben zegt: „Ik voelde wanhoop. Vandaag is dat woord, wanhoop, opgebruikt en banaal geworden, maar het is een ernstig woord, en ik gebruik het hier in alle ernst.”