De zaak van de kankerjood

Casus.

Supporters van de voetbalvereniging AZ hebben in oktober 2009 gedurende een wedstrijd met Ajax de Amsterdamse middenvelder Demy de Zeeuw uitgescholden voor kankerjood. De joodkant van het scheldwoord werd van meet af aan buiten beschouwing gelaten. In Het Parool stond destijds: ‘De Zeeuw werd uitgescholden voor kankerjood, terwijl zijn moeder kanker heeft’, en dat heb ik uitgeknipt omdat ik het zo’n memorabel zinnetje vond. Het ging dus puur om de kanker. De club veroordeelde de uitschelders tot een stadionverbod van negen maanden, maar was bereid de straf voorwaardelijk te maken als de overtreders een gesprek wilden voeren met kankerpatiënten. Dat experiment was bedacht in samenspraak met het Koningin Wilhelmina Fonds.

Ik hou me nog even in.

Het onderwerp werd afgelopen vrijdag behandeld door Pauw en Witteman in een van hun luiere uitzendingen. Ze begonnen met de directeur van Toyota Nederland, die alle gelegenheid kreeg reclame te maken voor het automerk waarvan miljoenen verkochte exemplaren uit de hele wereld moeten worden teruggestuurd omdat ze gas blijven geven als je had willen remmen, of niet tot stilstand komen als je op de rem hebt getrapt, of allebei. De opperste baas in Tokio had ik al huilend z’n excuses zien aanbieden, maar de Nederlandse filiaalchef zat er niet mee. Pauw en Witteman ook niet erg.

De volgende vijfentwintig minuten waren gereserveerd voor staatssecretaris Maria van Bijsterveldt, die alle tijd kreeg haar wanbeleid terzake het Middelbaar Beroepsonderwijs te verdedigen tegenover drie leerlingen en de Amsterdamse stadsdeelvoorzitter Marcouch. Wat kan die vrouw dóórbabbelen, zeg! De twee moderatoren leunden behaaglijk achterover.

Restte de kankerjoodcasus.

Daarvoor was als deskundige de voormalige scheidsrechter Dick Jol uitgenodigd. Ik ben dol op voetbal, met dien verstande dat ik alles verafschuw wat niet met het eigenlijke spel heeft te maken – of het nou voorzitters zijn, trainers, supporters, verslaggevers (ik zag laatst achter de naam van Hugo Borst ineens voetbalcriticus staan, en dat bedoel ik) of scheidsrechters. Mijn afschuw bereikt z’n hoogtepunt als zulke mensen, nog los van het feit dat ze altijd verkeerd zijn uitgedost, over bepaalde aspecten van hun sport ethisch gaan doen, dus als Hugo Borst er in het kader van voetbalwaarden- en normen spelers bij lapt die mekaar met een ‘elleboog’ proberen te vloeren, of als Dick Jol met een vroom deskundigengezicht het initiatief prijst om supporters die in het stadion kankerjood hebben geroepen voor straf met kankerpatiënten te laten praten.

Waar vind je de zieke breinen die zo’n gedachte überhaupt tot ontwikkeling kunnen brengen? Ik zou geen ander milieu weten dan dat van Koning Voetbal, de rechtsstaat van types als Dick Jol. En ik houd nog even een slag om de arm ten aanzien van het Koningin Wilhelmina Fonds waarvan ik niet weet of het zich werkelijk heeft geëncanailleerd met een dubieuze club als AZ, maar als dat het geval blijkt, gaan al mijn volgende donaties alsnog naar Haïti.

Je moet je toch voorstellen dat je met kanker in een ziekenhuis of in je eigen bed ligt. Je bent terminaal, maar je hoopt niettemin op een mirakel. Of je lijkt te genezen, maar morgen kunnen nieuwe uitzaaiingen ontdekt worden. En terwijl je geconcentreerd probeert aan niets te denken, gaat de deur open, en er staat een voetbalsupporter aan je voeteneind die opdracht heeft gekregen het probleem van jouw kanker, of kanker in het algemeen, met jou door te nemen.

Heb je nog de kracht om de stotteraar met een elleboog uit te schakelen? Zou je worden vrijgesproken als je zo iemand vermoordt? Maar ik wil, afgezien van deze vragen, vast voorstellen om elke supporter die een speler voor kankerjood uitscheldt, tien jaar gevangenisstraf te geven, en een levenslang stadionverbod.

Pauw en Witteman hadden geen suggesties.