Na het weekendvacuüm van lange zweterige nachten vol angstdromen over de nieuwe kansen van populistisch rechts – met dank aan twee van de slechtste politieke leiders die Nederland in lange tijd heeft gehad – zou je haast vergeten dat Afghanistan de druppel was. Alsof de toekomst van ons eigen moeras aan de Noordzee er beroerder uitziet dan de kaalslag van Afghanistan.

Maar zo is het niet. Speciaal voor de mensen die zo’n bewondering hebben voor de rug van Bos: de toekomst van Afghanistan ziet er bepaald beroerder uit. Daarom zitten we daar – voor zolang als het nog duurt, kort dus.

De vraag of de Afghanen zijn geholpen met onze aanwezigheid is al bij aanvang van de oorlog beantwoord: het doet niet ter zake. De oorlog heeft het land zoveel schade toegebracht dat vertrekken onder die omstandigheden nog onverantwoordelijker is dan blijven. Zo complex is het met oorlogen gesteld; er één beginnen is veel gemakkelijker dan er één eindigen.

Maar de publieke opinie, de Kamer en het kabinet hebben beslist; gesteund door het gemak je als klein land onverantwoordelijk te kunnen gedragen. De NAVO kan in Afghanistan ook zonder Nederland. Maar de oorlog waar wij zijn ingestapt blijft.

De Verenigde Staten hebben die luxe van onzichtbaarheid niet en zijn behalve ervaren aanjagers van oorlog ook het land dat bereid is te betalen voor de beslissingen dat het neemt. Vandaar dat politieke beloften over leven en dood niet onwrikbaar zijn in de VS. De „in steen gehouwen” toezegging van Obama, om ondanks de 30.000 extra manschappen die naar Afghanistan worden gestuurd, in juli 2011 met de terugtrekking te beginnen, is inmiddels door zijn minister van Defensie Gates beschreven als „iets wat niet abrupt zal gebeuren en over een langere periode zal plaatshebben”.

Want „wat op het spel staat, is niet simpelweg de geloofwaardigheid van de NAVO, maar de veiligheid van onze bondgenoten, en de gezamenlijke veiligheid van de wereld”, aldus Obama. Dat, zo weten we nu, zal de PvdA-minister en het klapvee in de achterban een zorg zijn.