W ie is ooit op het lumineuze idee gekomen om de strafbaarheid van seksueel misbruik te laten verjaren? In de Rooms-Katholieke contreien zullen ze dat juridische meesterbrein wel dankbaar zijn. Al die pastoors en priesters die zich in de jaren 60 en 70 vergrepen hebben aan de kleine kapellaantjes, kunnen inmiddels niet meer worden vervolgd. Zie daar de joods-christelijke traditie in een notendop. Hang je één nozem aan het kruis, dan wordt het je tweeduizend jaar lang nagedragen, maar grijp je een paar honderd kinderen in het kruis, dan is het na twaalf jaar: zand erover.

lees verder›

Ik zal het bekennen, al loop ik het risico dat iedereen mij zal beschouwen als een hopeloos ouderwets persoon: ik kijk films altijd in twee dimensies. Volstrekt belachelijk natuurlijk, want een beetje film komt tegenwoordig uit in 3D, en een beetje filmganger ziet hem ook in 3D.

Toen zelfs mijn vierenzeventigjarige vader naar 3D-films bleek te gaan (Avatar, nota bene), vond ik het tijd om dat ook eens te doen. Het werd de 3D-Alice in Wonderland.

Er was me verteld dat je bij zo’n film een schoon brilletje krijgt, verpakt in plastic. Dat had me gerustgesteld, want ik kan me onmogelijk in een film verliezen, hoe driedimensionaal hij ook is, als ik constant zit te denken aan het neusvet en oorsmeer van de vorige kijker. Maar ik kreeg geen nieuw brilletje. Ik kreeg een gebruikte bril, met oorsmeer en neusvet er nog aan, en een doekje om hem zelf schoon te maken.

lees verder›