Archief van berichten op 10 maart 2010

Het CDA wil Balkenende als nieuwe lijsttrekker. Buiten het CDA wil niemand Balkenende als nieuwe lijsttrekker. 16 procent vond het een goed idee dat het CDA verder ging met zijn leider. Het percentage dat Balkenende weer als minister-president wil zal wel onmeetbaar klein zijn.

Het is lente, Nederland is aan iets nieuws toe en Balkenende wordt uitgekotst. „Een slechte premier”, zo noemde Wouter Bos zijn voormalig naaste collega. „Ruggegraatloos”, noemde Mark Rutte de man die het bestuur van Nederland acht jaar voorzat. „Eindelijk verlost”, klonk het overal op Twitter. „Nooit meer Balkenende”, smeekte men in Facebook-groepen hartstochtelijk, alsof het om ‘Nooit meer Auschwitz’ ging.

En waar hij dat aan verdiend heeft is een raadsel. Balkenende was een degelijke premier. Sleepte ons land door de LPF-ellende heen, regisseerde ingewikkelde affaires zoals die met Mabel Wisse Smit. Hij liet zien dat hij kan hervormen, de WAO, het zorgstelsel. Samen met Zalm durfde hij fors te bezuinigen, een kwaliteit die nu van levensbelang wordt.

En ja, misschien was hij geen sterk leider, geen charmante persoonlijkheid, maar hij was niet corrupt, hij was niet betrokken bij dubieuze affaires, sloeg in het buitenland geen modderfiguur en de enige controversiële uitspraak waarvan hij kan worden beticht ging over de VOC-mentaliteit. In tijden van politieke aardverschuivingen bleef hij zitten waar hij zat. Die oerdegelijke en saaie premier van ons verschafte zo de broodnodige politieke continuïteit, een van de belangrijkste voorwaarden voor economische voorspoed.

Maar zijn herbenoeming als minister-president lijkt verder weg dan ooit. Van heinde en verre worden ontevreden CDA-politici voor camera’s getrokken om te verklaren dat Balkenende ongeschikt is. CDJA-jongeren uit Maastricht durven zelfs te melden dat de herbenoeming van een van ’s lands langst zittende premiers als CDA-lijsttrekker ongeloofwaardig is.

Zo gaat dat in de politiek. Geen argumenten, geen analyse. De politieke ervaring en degelijkheid wordt bij het grofvuil gezet. Het is lente, dus is Nederland aan iets nieuws toe. Dat is nu eenmaal een natuurverschijnsel.

Rosanne Hertzberger

Toen Juliana en Bernhard nog maar zeven kleinkinderen hadden, voorzag NRC-columnist J.L. Heldring al een mogelijk probleem. ‘Als we de statistiek als maatstaf nemen’, schreef hij in 1980, ‘is het zeker dat een van de prinsen of met justitie in aanraking zal komen, of een meisje zwanger maakt, of een drugsprobleem krijgt’. Zo hoorde het toch ook?

Maar niks.

Zo ver het oog reikt zien we keurige nakomelingen, allemaal keurig getrouwd met keurige vrouwtjes, en met keurige kinderen die intussen al weer keurige cijfers halen op keurige scholen: de verburgelijking van de monarchie.

lees verder

Ik ben nu drie maanden moeder, en ik heb al een bakfiets.

Daarin zit Benjamin, mijn zoontje, in zijn Maxi-Cosi tussen allerlei nylon riemen en stalen veiligheidsconstructies, en kijkt me stralend aan. Tot de hoek van de straat, want dan zakt hij weg in een diepe, glimlachende slaap, waaruit hij zelfs door de hoogste stoepranden en verkeersdrempels niet gewekt kan worden.

Toch roep ik bij elke bobbel op de weg ‘Sorry!’ tegen hem, uit een reflex. Dat zal wel bij het eeuwigdurende, aanhoudende schuldgevoel horen dat je als moeder gratis bij een kind krijgt.

lees verder