Archief van berichten op 15 maart 2010

Het goede nieuws is dat je hem een weekeinde na zijn beslissing al bijna helemaal vergeten bent. Bijna ja, want daarin was de leider van de Partij van de Arbeid een ster: geen flikkering, geen straaltje en toch aan het firmament.

We mogen de kinderen van de man die de weeïge toon, boodschap en beslissing tot zijn handelsmerk heeft gemaakt vooralsnog reuze dankbaar zijn. Hoewel het voor zijn driekoppig nageslacht is te hopen dat ze geen tik zullen meekrijgen van zijn onpedagogische levensinstelling: dat je niks afmaakt waaraan je begonnen bent. Papa heeft het ze overtuigend voorgeleefd.

Zo zorgzaam als Bos voor de Afghanen is geweest, is hij nu voor de Nederlanders. Een kabinet op de eersten laten ploffen, omdat ze het best zelf kunnen oplossen, om vervolgens de tweeden het zelf te laten oplossen, omdat het thuisfront – zijn huiselijke thuisfront wel te verstaan – om zorgzaamheid vraagt. Daar kun je bij hem van op aan: die tomeloze zorgzaamheid. Die roept het vertrouwen op van een Nigeriaanse internetaanbieding. Maar goed, daar zullen ze alleen nog in huize B. mee moeten dealen.

Wij ondertussen zitten opgezadeld met zijn niet mis te verstane erfenis: een politiek beschadigd land, en een beschadigde internationale statuur. Nederland is het land geworden dat oorlogen begint, opzout als het er geen zin meer in heeft, afspraken niet nakomt, menselijk geluk in een minder deel van de wereld onbelangrijk vindt en er thuis ook nog eens een aardige kermis van maakt. De man met de verkleurde haardos en de monotone haatcampagne vaart er wel bij.

Zo duikt de politieke koopjesjager terug de bosjes in. Hij ziet geen kansen meer op de wildbaan en zet zijn geschut in een dikke vetlaag. Waarschijnlijk bestelt hij alle kranten af, gaat na Klokhuis de televisie uit, om zo verstoken te blijven van de rampen die hij heeft ontketend.

En de achterban maar blijven roepen dat het zo’n bewonderenswaardig mens is. Rechte rug, vaderlijke zorg, land ontregeld, reputaties geschaad en niet te vergeten, mullahs die terugzakken in hun eigen prut.

Ik heb die neiging ook weleens vlak voor het weekeinde, om de handdoek in de ring te gooien en ermee te stoppen. Maar vlak voor dit weekeinde stopten er wel heel veel mensen mee. Camiel Eurlings stopte, Hans van Mierlo stopte, Wouter Bos stopte, Job Cohen stopte (als burgemeester) en Paula Sleyp stopte. (Paula Sleyp, je weet wel, Paula, het oude Belgische vrouwtje van Sesamstraat, die achtentwintig jaar lang gesprekjes heeft gevoerd met een muis, een hond en een grote blauwe vogel. Achtentwintig jaar. Om met Tommie te spreken: ‘Poe hee.’)

lees verder

Waar haalt Wilders ondanks Cohen nog steeds al die aanhangers vandaan?

Misschien dat ik er nooit erg goed over had nagedacht, maar gisteren kwam het antwoord: van Syp Wynia, medewerker van Elsevier, en sinds kort de rechtse excuus-columnist van de linkserige praatrubriek Buitenhof. De aanhangers komen volgens hem wekelijks met honderden tegelijk binnen via het programma Opsporing Verzocht.

Daar zou ik zelf nooit opgekomen zijn, maar verdomd, nou je het zegt, Syp. In dat programma zien de mensen elke keer schimmige beelden van bewakingscamera’s die in de winkel van een kleine Nederlandse zelfstandige (zelf door de crisis al haast aan de bedelstaf) laffe inbrekers hebben vastgelegd, terwijl ze onze hardwerkende landgenoot een paar tientjes afhandig maken. Weliswaar kun je de gezichten van de misdadigers zelden of nooit herkennen, maar je moet wel blind zijn als je niet meteen ziet om welke soort mensen het gaat. ‘Altijd’, zei Syp in zijn column, ‘zijn het licht getinte, negroïde, donkergekleurde of Noord-Afrikaanse types.’

lees verder