‘Werk, werk, werk. Dat zal altijd boodschap nummer één zijn van de PvdA.”

Aldus Wouter Bos vlak voor hij ontslag nam.

Een leider van de Arbeiderspartij die midden in een crisis zijn baan opzegt en in zijn afscheidsspeech waarschuwt voor de oplopende werkloosheid – dat kan alleen in Nederland, denk ik. Cisca Dresselhuys was er zo door van slag dat ook zij pardoes haar gedachtengoed vergat. Diep teleurgesteld aanschouwde Cisca de voltooiing van de emancipatie. „Wéér een man die het gezin als smoes gebruikt”, constateerde ze bedompt – alsof zonder al die luierverschonende vaderfiguren de arbeidsmarkt niet al krap genoeg was. Op de feministische meetlat zit Cisca nu ergens tussen Bas van der Vlies en André Rouvoet in.

lees verder›

De afgelopen maanden had ik allerlei alternatieve scenario’s bedacht. ‘Wat als we nou ieder vier uur per dag voor hem zorgen, en dat de ander dan gauw gaat werken?’ ‘Wat als we een oudercommune oprichten en een kleurig zaaltje huren, en dan om de beurt op tien baby’s tegelijk passen?’ ‘Wat als ik nou stop met werken, of jij? Dan hoeft hij niet naar de crèche.’

Maar hoe goed die ideeën me ook leken, elke keer kwamen we erop uit dat de crèche toch beter was. Voor ons, en voor ons zoontje. Voor ons omdat we dan niet met harige mensen in een commune hoefden te gaan wonen. En voor ons zoontje omdat hij, kijkend door de spijlen van de crèchebox, de nodige levenslessen kon leren van door de wol geverfde peuters die al soepstengels konden eten en vingerafdrukken op ramen konden maken.

lees verder›