De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 19 maart 2010
Tegen het einde van haar nieuwe boek Nomade is Ayaan Hirsi Ali naar Rome gereisd, waar ze in een restaurant ‘vlak achter het Vaticaan’ een afspraak heeft – nee, niet met de paus. Maar het scheelt weinig. Met Antoine Bodar.
Aan tafel snijdt de schrijfster het onderwerp aan waarvoor zij de bekende Nederlandse priester heeft uitgenodigd. „Europa”, zegt ze, „slaapwandelt zijn ondergang tegemoet, in plaats van de groei van de islam een halt toe te roepen”. Zou het niet verstandiger zijn als de christelijke kerken de concurrentie met Allah aangaan, „en overal katholieke scholen, ziekenhuizen en wijkcentra bouwen waarvan eenzelfde beschavende werking uit zou kunnen gaan als destijds in Afrika ten tijde van het kolonialisme?”. Want de christelijke kerk heeft de macht om moslims voor hun geloof te winnen en hen in Europa te kerstenen.
‘Erg, van dat meisje. Milly.”„Heel erg.”
Dit gesprekje heb ik de afgelopen week een aantal keer gevoerd. Verder kun je er niets over zeggen. Want juist over heel erge dingen valt vaak opvallend weinig te bespreken.
Dus zoeken mensen naarstig verder. Want ze willen het eigenlijk nog een tijdje over Milly hebben. Waarom weten ze ook niet, maar het moet gewoon. Nog vijf minuten langer, minstens. Het is een diepe behoefte.
Dan heb je drie mogelijkheden.
Je gaat heel lang praten over de media. Dat ze er weer met zijn allen bovenop springen. Dat het de HartvanNederlandisering van de samenleving is. Dat het om te kotsen is.
