Archief van berichten op 24 maart 2010

De omstreden wet die het Amerikaanse zorgstelsel rigoureus zal hervormen werd in Nederland met luid gejuich ontvangen. Zelfs VVD-rechtserik Hans van Baalen vond het bij De Wereld Draait Door ‘ongelofelijk goed’.

En dat is begrijpelijk: het Amerikaanse zorgstelsel kost 16 procent van wat er per jaar in Amerika verdiend wordt. En er zijn bijna 32 miljoen mensen onverzekerd. De marktwerking is overduidelijk te ver doorgeslagen en zorgt met regelmaat voor onmenselijke situaties.

Maar terwijl wij in Nederland juichen, vindt volgens peilingen rond de helft van de Amerikanen de hervorming een slecht idee. Ze zijn bang voor extra belastingen en hogere verzekeringspremies. Het bijzondere is dat er van deze gigantische politieke groep in Nederland geen enkel equivalent bestaat. Voor de doodstraf, voor de aanval op Irak, pro-life, van elk omstreden Amerikaans standpunt is wel een Nederlandse voorstander te vinden. Maar ik hoorde niemand die begreep waarom zo veel Amerikanen tegen deze wet zijn.

Het echte vrijheidsdenken is hier nauwelijks aanwezig. In een vrij land, zo redeneren veel Amerikanen, blijven de belastingen laag en zorgt de staat alleen voor veiligheid. Hoe meer geld de overheid heeft, hoe meer macht ze kan uitoefenen en met deze wet wordt Obama’s regering naar hun smaak te machtig. Burgers worden nu verplicht een verzekering te kopen en de belastingen worden verhoogd om subsidies te betalen. Oftewel: de regering groeit ten koste van de vrijheid van de Amerikaanse burger.

In Nederland is de reflex andersom. In verkiezingsprogramma’s van politieke partijen wordt, nu de staatsschuld moet worden weggewerkt, ook vooral weer gekeken naar lastenverzwaringen zoals de beperking van de hypotheekrenteaftrek. Een belastingverhoging resulteert hoogstens in gemor. Echte verontwaardiging, over de aantasting in de persoonlijke vrijheid die belastingen in feite zijn, blijft uit.

Natuurlijk had Van Baalen gelijk, toen hij verklaarde vóór dit sterke staaltje hervormingspolitiek te zijn. Maar soms hoop ik dat een sprankje van dat Amerikaanse vrijheidsdenken de oceaan oversteekt. Het liefst nog voor 9 juni.

Rosanne Hertzberger

In een reclamespotje dat nu regelmatig uitgezonden wordt, loopt een man naar zijn boekenkast en pakt er drie ordners tegelijk uit. Op de ene ordner staat ‘Belas’, op de volgende ‘ting’ en op de laatste ‘09’.

De man gaat vervolgens in een kamertje zitten met Belas, ting en 09, en gaat lekker op internet zijn aangifte doen.

Wat een leven. Wat een ordners.

Die man heeft niet onlangs van zijn belastingman te horen gekregen dat de aangifte van 2008 nu toch echt af moet zijn. Die man heeft daar toen niet een fysieke reactie op gehad, een fysieke reactie die, dat moet ik er even bij zeggen, onaangenaam was. Die man is toen niet naar zijn werkplek gerend om alle bonnetjes, brieven, kindertekeningen, doedels en exotische theezakjes die hij in zijn leven heeft verzameld, vertwijfeld in de lucht te gooien, in de hoop dat ze op een ordelijke stapel zouden neerdwarrelen, gerangschikt op jaar.

lees verder

Beide onderwerpen kwamen in het vragenuurtje aan de orde, dus logisch dat ik ze in de slaperigheid die me overviel bij het beluisteren van de bewindspersonen (‘zoals ik bij herhaling heb aangegeven, mevrouw de voorzitter’) door mekaar begon te halen. Wat is op de eeuwigheid trouwens helemaal het verschil tussen intensieve veehouderij en de intensieve belangstelling van roomse herders voor roomse kinderen?

Met hetzelfde wantrouwen als waarmee ik minister Verburg hoorde aangeven dat ze in Brabant inmiddels de diervriendelijkste, de gezondste, de gevaccineerdste en de duurzaamste megastallen ter wereld had ingericht, luisterde ik naar haar collega Rouvoet die aangaf dat hij geen reden ziet om de rijksrecherche op religieuze rusthuizen af te sturen en de laatste misbruikers van hun bed te lichten; hij wil eerst Deetman afwachten.

lees verder