Archief van berichten op 31 maart 2010

Zondag, Eerste Paasdag. De Paus zit op zijn balkon en spreekt zijn ‘Urbi et Orbi’ uit, alsof er niets gebeurd is. De beschuldigingen lijken op Goddelijke wijze van hem af te zijn gegleden.

Ik probeer me telkens voor te stellen hoe dat in andere organisaties zou gaan.

Stel je voor dat Benno L., de vieze zwembadopa die vorig jaar in het nieuws was, in de jaren tachtig kinderen misbruikte. En stel dat dat uitlekt en hij wordt ontslagen. Een directeur van een ander zwembad is volledig op de hoogte van het pedofiele verleden van meneer L. maar besluit tóch om deze man weer zwemles te laten geven. Benno L. grijpt de kans om in zijn nieuwe functie weer tientallen kinderen te misbruiken.

Wat doen we dan met die zwembaddirecteur? Ontslaan we hem? Nee, we geven hem promotie. We maken hem voorzitter van de tuchtraad van de zwembond. Op die plek moet hij honderden zaken behandelen van ontucht met kinderen. En altijd besluit de zwembaddirecteur om de zaken binnenskamers op te lossen. Nooit wordt de politie erbij gehaald, want het imago van de zwembond moest koste wat kost beschermd worden. Anders zouden moeders hun kinderen toch nooit meer naar zwemles sturen?

Kardinaal Ratzinger was die zwembaddirecteur. Hij schreeuwde nooit moord en brand, trapte nooit een scène, maar liet de straf en de vergiffenis over aan de hemel. Daarmee is hij medeverantwoordelijk, niet alleen voor het doofpotbeleid, maar voor honderden gevallen van misbruik. Mede door zijn gebrek aan optreden werd het namelijk nooit echt gevaarlijk voor pedofiele priesters om bij acute geilheid even zo’n jongetje van zijn bed te lichten. Zelden werden ze betrapt. En als ze betrapt werden volgde een fluisterende berisping en een veilige aftocht. Ratzinger behoedde hen voor de schande die het leven als veroordeelde pedofiel met zich meebrengt.

En wat doen we dan met kardinaal Ratzinger? We maken hem paus. En op Eerste Paasdag luisteren we ademloos naar zijn zalvende woorden. De vraag of hij moet aftreden is irrelevant. Aan niemand is hij meer verantwoording schuldig. Alleen God zal over hem oordelen.

Eigenlijk reis ik altijd met de trein. Ik hou van weilanden kijken en heb gemerkt dat dit in de auto een stuk minder ontspannend is, te meer omdat ik tijdens het autorijden graag mijn blik maniakaal op de auto voor mij houd om zo de gewisse rampspoed die mij boven het hoofd hangt te bezweren (ik ben zo iemand die de auto uitstapt met stukjes stuur tussen haar tanden).

Dus toen de schoonmakers gingen staken merkte ik dat al snel. Plotseling zagen de stations eruit alsof ze gepartycrasht waren door vijfhonderd Spaanse krakers en Oscar het vuilnisbakkenmonster. Plastic bakjes, vuile servetjes en plassen milkshake besmeurden de perrons. Samen met heel Nederland besefte ik toen hoe schoon de stations normaal zijn, en hoe ondankbaar schoonmaken is: het valt pas op als het niet gebeurt.

lees verder