I k wou in april niet meteen de alarmklok luiden, en trouwe PvdA-kiezers de schrik op het lijf jagen.

Maar ik schrok wel. Cohen presenteerde zich op televisie voor de eerste keer als officieel gekozen leider – en wie had hij meegenomen? Z’n campagneleider.

De Partij had zich toen al bijna in slaap getriomfeerd. In één klap van twaalf zetels naar dertig! Ze gunden zich geen tijd meer voor een fatsoenlijk verkiezingsprogramma. Moest er nog wel een campagneleider? Straks zouden ze met zestig man (die rek zat er in) nog één coalitiepartnertje hoeven zoeken. D66? Of anders weer Rouvoet, omdat die zo te gek sociaal voelend was gebleken. De verkiezingen van 9 juni zouden automatisch leiden tot de feestdag van de 10de. En dan hadden we drie weken later, eind juni, een nieuwe regering – eindelijk het Tweede Kabinet Den Uyl als het ware.

lees verder›

De zaterdagavond heeft voor de onstuimige jongeling veel te bieden, van verkleedavonden waar je niet binnenkomt zonder glitterjumpsuit en een opgezette fret op je hoofd tot mysterieuze clubnachten met thema’s als ‘Michael Jackson en het pointillisme’.

Maar de laatste tijd vier ik mijn zaterdagavonden het liefst in een huiskamer. Met vrienden, wijn en kaasknabbels. En een spelletje. Jawel: een spelletje. Ouderwetse gezelligheid waar geen feestgedruis tegenop kan.

Het spel dat mij zo in de greep heeft, heet Weerwolven. Er is een kaartspel van, maar als je de ingrediënten kent kan het ook gespeeld worden met zelfgemaakte kaarten van gescheurde stukjes papier. Het idee is dat iedereen in de groep door middel van de kaartjes – die je aan niemand laat zien – wordt ingedeeld als burger of weerwolf. Aan het begin van elke ronde is het nacht, en de spelleider verzoekt iedereen zijn ogen dicht te doen. Om de spanning van een met weerwolven geïnfiltreerde samenleving na te bootsen, zijn immer de lichten uit en de kaarsen aan, en is het zo stil dat je je buren kan horen ademen. Terwijl ieders ogen nog steeds zijn gesloten, openen de weerwolven hun ogen. (O, de opwinding om als weerwolf je ogen te openen en je medeweerwolf te zoeken, waar je direct een intense band mee voelt, zoals alleen lichtelijk aangeschoten mythische wezens dat kunnen hebben.) Geluidloos wijzen de weerwolven een slachtoffer aan.

lees verder›