De campagne is definitief in de surrealistische fase beland. De oogst van de afgelopen week: Mark Rutte heeft met zijn verkiezingsprogramma een bijstandsmoeder aan het huilen gebracht; Emiel Roemer heeft haar met een gevatte oneliner weer aan het lachen gekregen; en Jan Peter Balkenende heeft haar ten slotte met een seksistisch compliment in totale verwarring achtergelaten. Het wachten is nu op Jan Dijkgraaf die voor de HP De Tijd-verkiezingsspecial een paar gebruikte tampons uit haar vuilniszak vist en in het hoofdcommentaar concludeert dat alle ophef om niks was: mevrouw was ongesteld, daar krijg je mood swings van.

lees verder›

Het is druk in de trein, en ik loop door de coupés op zoek naar een plekje. Op weg naar het balkon duw ik het klapdeurtje open, en kijk routineus om, zodat ik kan zien of er nog iemand aan komt. Er loopt een jongen een paar passen achter me, dus ik houd de deur open en wacht tot hij er is. En dan gebeurt het: in plaats van het klapdeurtje aan te pakken, loopt hij er zonder een spier te vertrekken gewoon doorheen.

Verbluft kijk ik hem na, de deur nog steeds open houdend. In één klap ben ik van een beleefde, welwillende treinganger in een soort persoonlijke portier veranderd. Een onderdanige portier, in zo’n rood kostuum met gouden biesjes. Ik voel een sterke behoefte om de jongen iets na te roepen, iets over dat hij ook nog wel zijn modderige voeten te ruste mag leggen op mijn rug en dat ik ondertussen zijn koffiebeker zal dragen op mijn uitgestoken tong, maar ik weet dat ik niet verder zal komen dan: ‘Hgnnn’, dus ik zoek verslagen een stoel op.

lees verder›