‘Nu zou ik wel een wijntje lusten’, verzucht ze. We staan in de tuin waar straks de plechtigheid plaats zal vinden. Een late middagzon kleurt de witte tafellakens zachtoranje, in de vallei diep beneden ons ligt Beirut, verborgen onder een nevel van smog. De vrouwen staan in de tuin, de mannen zijn op een andere plek. Waar de Libanese vrouwen over praten weet ik niet, maar bij de Nederlandse gaat het voornamelijk over één verlangen: drank. IJskoud bier, friszoete rosé of een dubbele whisky; watertandend worden ze besproken. Want het is er niet. Obers lopen rond met bladen vol water, sap en limonade. Ik weet niet of het te maken heeft met dat ongemakkelijke gevoel van een net beginnend feest, maar ook ik vraag me sterk af waarom ik niet met wodka geïnjecteerde sinaasappels in mijn tas heb gestopt. Om het gemis te compenseren wordt er sigaret na sigaret opgestoken. Heel Libanees: ook zij roken er haast allemaal lustig op los.
